bir ateş geçer içimizden
kor kalır
kül olmaz asla
sonra gider herkes
bir ben kalırım bana

sen pencere kenarlarında yoksun
yine de kırkikindiler çoktan inmiş
daha ne olsun

eşya taşımakla geçer ömrümüz
fakat su her zaman akar
ellerimizden kalbimize
sızıları taşır damarlar
kaybolur toprak damların killi duvarları
zira aynı rüyaları görüyor artık
köylüler ve şehirliler
ve ancak güneş doğduktan sonra
uyuyabiliyor tüm kaldırımlar

sizler nereye gidiyorsunuz
başlarınızı eğiyorsunuz
Lazarus’u çağıracağız
daha mağarasından

oysa limon kabuklarından da
pasta olurdu pekâlâ
yitirmeselerdi kokularını

bizler apartmanlarda yaşıyor
ve yas bize gelmediği için
kapıyorduk........

© İnsaniyet