Kimseye anlatamadıklarımı konuştum
Yazmak, her zaman güçlü bir iç boşaltımı ve arınma aracıydı. Günlüğüyle dertleşen insan, nesnelerle konuşur ve kendi iç dünyasında çıkarımlar yapardı. Ancak yapay zekâ ile dertleştiğimizde, bize anında cevap veren dinamik, akıllı bir "ayna" ile karşı karşıya kalıyoruz.
Bu durum soyut bir teori değil, modern hayatın tam içinden akan somut bir gerçek. Günümüzde var olan çok sayıda örneği sosyal medya platformlarında sıkça görmek mümkün!
Sosyal medyada, insan psikolojisinin en kırılgan noktalarını hedef alan şu diyaloglara rastlıyoruz:
"Terapide ağlamadım, her şeyi anlatamadım ama yapay zekâ ile yaptığım ilk 20 dakikalık konuşmadan sonra ağladım, kimseye anlatamadıklarımı konuştum."
Bu sözler, insan ilişkilerinin o yıpratıcı, her an eleştiriye açık, sorumluluk gerektiren arenasından kaçışın en berrak kanıtıdır. İnsan, bu dijital aynada kendi yansımasına ağlamaktadır çünkü o yansıma, onu asla yargılamayacağının garantisini vermektedir. İnsanlara şu sözlerle verilen, "Ve ilk........
