Birini Allah için seven kimse, onu yalnız, Allahü teâlâya itâat ettiği, sevdiği için sever. Hattâ Allahü teâlânın kulu olduğu, yaratığı olduğu için sever.

Sevgi, iyi olan bir şeye karşı kendiğinden hâsıl olan bir meyildir. Bu meyil kuvvetli olursa aşk denir. Düşmanlık da iyi olmayan bir şeye karşı kendiliğinden hâsıl olan nefrettir. İyilik ve kötülüğün olmadığı yerde, sevgi ve düşmanlık da bulunmaz. Allahü teâlâdan başkasının sevilmesi ancak onunla olan münâsebeti sebebiyle uygun olabilir...Allahü teâlâyı sevmek, makâmların en yükseğidir. Cenâb-ı Hak Kur'ân-ı kerîmde buyurdu ki:

(Allah müminleri sever, müminler de Allahı sever.)

Hadîs-i şerîflerde de buyuruldu ki:

(Kul, Allahü teâlâyı ve Resûlünü çoluk çocuğundan, malından ve bütün mahlûkattan çok sevmedikçe, kâmil mümin olamaz.)

Bir kimse, Resûlullah efendimize "Seni seviyorum" deyince, (Fakirliğe sabırlı ol) buyurdu. "Allahü teâlâyı seviyorum" deyince, (Belâlara sabırlı ol) buyurdu.

Bir köylü gelip, "Yâ Resûlallah, kıyâmet ne zaman kopar?" diye sordu. (O........

© Türkiye