Επανέρχομαι στο ζήτημα της απόρριψης της πολιτικής και των επαγγελματιών της πολιτικής, που εκδηλώνεται σε υψηλούς τόνους στον δημόσιο διάλογο: η υπόθεση μοιάζει με την απόρριψη της ιατρικής και των γιατρών – η οποία συχνά οδηγεί τους ανθρώπους στον θάνατο.

Ενα μέρος του κοινού, δεν ξέρουμε πόσο μεγάλο, πιστεύει ότι όλοι οι πολιτικοί είναι «ίδιοι»· ξεπουλημένοι και διεφθαρμένοι· κι ότι το Σύστημα είναι σάπιο – και ταυτοχρόνως πανίσχυρο, σκοτεινό, κινούμενο από αόρατα νήματα.

Προκύπτουν δύο στάσεις: η μία είναι η πλήρης «αποπολιτικοποίηση»· η άλλη είναι ο αντισυστημικός ακτιβισμός που εκδηλώνεται θορυβωδώς, με αχαλίνωτη συναισθηματικότητα –είμαστε, έτσι κι αλλιώς, πολύ μελό.

Τόσο οι απολιτικοί, όσο και οι δήθεν άκρως πολιτικοποιημένοι «αντισυστημικοί» χαρακτηρίζονται από παρόμοια διανοητική νωθρότητα· από άγνοια· η ενημέρωσή τους είναι πρόχειρη, αμελής και μεροληπτική. Αν και οι αντιδράσεις τους διαφέρουν, συναντώνται στους ίδιους χώρους δυσαρέσκειας, οργής και διαμαρτυρίας, με αποτέλεσμα κοινωνική αστάθεια· τις συνθήκες που τροφοδοτούν τον φαύλο κύκλο στον οποίον έχουμε παγιδευτεί.

Οι δυσαρεστημένοι, αγανακτισμένοι και εξεγερμένοι στο εσωτερικό των φιλελεύθερων δημοκρατιών δεν αναγνωρίζουν ότι ξεπεράσαμε τις ταλαιπωρίες της αρχαιότητας και του Μεσαίωνα μέσω της πολιτικής, κι ότι χρειάστηκαν αιώνες προσπαθειών για να δημιουργηθεί το «Σύστημα», το οποίο, με τους νόμους, με τις εκλογές, με τους θεσμούς, με την καθημερινή ανταλλαγή απόψεων και την εξισορρόπηση συμφερόντων πασχίζει να βελτιωθεί – σε πείσμα των ανθρώπινων ατελειών και των χαμηλών ενστίκτων.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιφρόνηση της........

© Ta Nea