Η παραίτηση του Κιρ Στάρμερ δεν αποτελεί απλώς επεισόδιο εσωκομματικής φθοράς. Συνιστά ένδειξη μιας βαθύτερης απορρύθμισης του βρετανικού πολιτικού συστήματος, το οποίο εδώ και μία δεκαετία αδυνατεί να παραγάγει σταθερή διακυβέρνηση, αξιόπιστη οικονομική στρατηγική και πειστική κοινωνική προοπτική. Η άνοδος του Reform UK, η ιστορική συρρίκνωση των Συντηρητικών και η ταχεία εξάντληση της δυναμικής των Εργατικών δεν είναι ασύνδετα φαινόμενα. Αποτελούν πλευρές της ίδιας κρίσης: της κρίσης ενός κράτους που υποσχέθηκε «ανάκτηση ελέγχου» αλλά παρήγαγε ανασφάλεια, χαμηλή ανάπτυξη και θεσμική κόπωση.

Το Brexit βρίσκεται στον πυρήνα αυτής της ιστορικής καμπής. Δεν είναι η μόνη αιτία της βρετανικής παρακμής, αλλά λειτούργησε ως επιταχυντής ήδη υπαρχουσών αδυναμιών. Η αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ενωση παρουσιάστηκε ως χειραφέτηση από εξωτερικούς περιορισμούς. Στην πράξη, όμως, σήμανε περισσότερα εμπορικά εμπόδια, απώλεια επενδυτικής βεβαιότητας, δυσκολότερη πρόσβαση σε αγορές και εργατικό δυναμικό, καθώς και μείωση της βρετανικής επιρροής σε........

© Ta Nea