Atatürk, bizlere tam bağımsız bir ülke bırakırken 19 Mayıs’ı Türk gençliğine armağan etti. Türk istiklali ve Türkiye Cumhuriyeti ise gençlere emanet edildi. Emanet, hem koşulsuz bir güven hem de önemli bir sorumluluk. Bu emaneti taşıyacak gençlerimiz ne durumda, istatistiklerde gizli.

TÜİK'in 2025 yılı “İstatistiklerle Gençlik” raporu, 15-24 yaş grubunda yaklaşık 12,7 milyon genci konu alıyor. Bugün genç nüfus, Türkiye nüfusunun yaklaşık yüzde 15’i. 2014’te yüzde 16,5 olan bu pay, çeyrek asır sonra, 2050’de, yüzde 10’un altına düşecek ve genç nüfus da 9 milyona gerileyecek.

Bugün Türkiye’nin genç nüfusu AB ortalaması olan yüzde 10,7’den belirgin şekilde yüksek olsa da kalabalık olmak, her zaman güçlü olmakla eş anlamlı değil. Türkiye, sahip olduğu genç nüfus oranıyla övünen ama bu potansiyeli toplumsal ve ekonomik refaha dönüştürmekte zorlanan bir “demografik paradoks” içinde.

Çünkü Türkiye'de hemen hemen her dört gençten biri (yüzde 23,3'ü) ne eğitimde ne de istihdamda (NEET). Bu durum haklı olarak “kayıp kuşak” kaygısını besliyor.  

Üstelik ne eğitimde ne istihdamda gençlerin içinde genç erkeklerin oranı yüzde 16,3 iken genç kadınlarda oran yüzde 30,9'a ulaşıyor. Yani neredeyse her üç genç kadından biri, toplumun hem üretim hem de öğrenim çarkının tamamen dışında.

Uluslararası karşılaştırmalar söz konusu olduğunda, Batı Avrupa ile sosyal, demografik ve tarihsel farklılıklarımız kıyaslamayı zorlaştırabilir. Bu nedenle fazla uzağa gitmeden yakın coğrafyada bir ülkeye bakalım; Bulgaristan.

Bulgaristan’da 2013 yılında gençlerdeki NEET oranı yüzde 25,7 gibi yüksek bir düzeydeydi; ülke yapısal reformlara yöneldi ve bu oran 2023’te yüzde 13,8'e geriledi. OECD ortalaması ise yüzde 14,1. Dolayısıyla Türkiye'nin NEET oranı, hem OECD’nin hem Bulgaristan'ın oldukça üstünde.

Peki on yılda ne değişti? Bulgaristan ile Türkiye arasındaki fark, daha büyük bir ekonomiye sahip olmakta mı, yoksa........

© T24