Philip K. Dick, evrenin en büyük yalanını ifşa etmek için doğmuş gibiydi. O yalan ki, etrafımızı saran her şeyin, her anın, her kimliğin aslında bir illüzyon olabileceğine dayanan... 16 Aralık 1928’de Chicago’da prematüre doğan bu adam, daha ilk nefesinde gerçeklikle kavga etmeye başlamıştı. Her şeyin yarım olduğu sanırdı üzerine yarım doğmuş bir insan gibi. Belki tam anlamıyla bir insan değilde bir düşündü yaratılmışlar içinde. İkiz kız kardeşi Jane Charlotte’un sadece altı hafta sonra gerçekleşen ölümü, onun ruhundaki ilk çatlağı açtı. Ölümle ilk kez karşılaşmak biraz böyledir. Sanki hayatının ilk romanı yazılmıştı bile: Kayıp, suçluluk ve yanılsamalı bir varoluş. Düşünleri arasında ilk metninin taslağını çıkarmıştı bile. Annesi Dorothy’nin ihmaline dayandırılan suçlamaların ortayaya çıkardığı bu travma, onu ömür boyu takip edecekti. Ve sonra ailesi dağıldı, Berkeley’e taşındılar ve genç Philip, felsefe kitaplarının arasında, metafiziğin çıkmazlarla dolu koridorlarında kayboldu. Sakin ve metanetli görüntüsünü altında gelecek kaygısı adeta bir kir kuyusu gibi kaynatıp duruyordu. Ve sonunda University of California Berkeley’de kısa süren eğitimi sırasında anksiyeteye tutuldu. ”Gerçeklik” denen şeyin ne kadar geçirgen ve saydam olduğunu da o zaman sezmişti. İlk öyküsü 1952’de yayımlandı, “Beyond Lies the Wub” (“Ötedeki Wub”) – bir uzaylı yaratığın empati dolu ölümüyle başlayan o hikâye, onun tüm kariyerinin üzerine kurulduğu bir dünya yaratmaya yetti.: Empati, kimlik ve sahte gerçeklikler arasında bir şeyi, dünyada bulunmayı, anlamlandırmaya çalışmanın yok edici yaratıcılığını pek insana göre olmayan bir çabayla açıklamaya çalıştı. Dick’in hayatı, kendi romanlarından farksız bir kaosun içinde akıp şekillendi. Beş kez evlendi, her evlilik bir distopya gibiydi. İlk eşi Jeanette’le evliliği sadece aylar sürdü, ikincisi evliliği Kleo ile dokuz yıl sürdü,  ama asıl fırtına üçüncü eşi Anne Rubinstein’la yaptığı evlilikle patladı. 1963’te bir tartışmada arabayı uçurumdan aşağı sürmeye kalkıştı, sonra onu akıl hastanesine kapattırdı, kıskançlık ve paranoya zehrini akıttı her yere. Dördüncü eşi Nancy Hackett ile olan evliliğinden kızı Isa doğdu, beşincisi evliliğinden, Tessa Busby’den oğlu Christopher. Üç çocuğu oldu ama hiçbir ilişki kalıcı olmadı. Sevgiyi ararken hep kırdı, kırıldı. Para sıkıntısı hiç bitmedi. Kaliforniya’da, amphetamin dolu gecelerde yazdı romanlarını, bazen haftalarca uykusuz kaldı, kelimeleri tıpkı bir makine gibi döktü kağıda. Uyuşturucular hem ilham kaynağı hem zehri oldu. Paranoya atakları, halüsinasyonlar, intihar girişimleri de madde etkisinin beraberinde getirdiği yıkımın diğer silahları… FBI’ın onu izlediğine inandı, arkadaşlarından şüphe etti, evini genç hippilerle doldurdu. Gerçeklik, onun için her zaman kaygan bir zemindi. Bunun bir adım ötesinde neyin yalan, neyin hakikat olduğunu hiç bilemedi.

1950’lerde pulp dergilerde başlayan kariyeri, 1960’larda zirveye tırmandı. “Solar Lottery” (“Uzay Piyangosu”)) ile ilk romanı çıktı; bir piyango evreninde geçen distopya, şansı ve otoriteyi sorguluyordu. Ardından “The Man in the High Castle” (1962) geldi – Hugo Ödülü’nü kazandı, Nazi ve Japon İmparatorluklarının kazandığı bir II. Dünya Savaşı alternatif tarihini anlattı. Burada gerçeklik, bir kitap içindeki kitap gibi katman katmandı; “The Grasshopper Lies Heavy” adlı o iç roman, Dick’in kendi gerçeklik sorgusunu yansıtıyordu. Karakterler, işgal altındaki Amerika’da kim olduklarını unutuyor, sahte kimliklerle yaşıyordu. Dick, “Gerçeklik........

© T24