Zamanın ruhu değişti.

Devlet artık kapıyı çalmıyor, ekrana bakıyor. Dosyalar konuşmadan önce rakamlar fısıldıyor. Kim neyi ne kadar yapmış, kimin hayatı kimin beyanına benziyor, hepsi bir yerlerde yan yana geliyor.

Eskiden naylon fatura bir sabır işiydi.

Bir ihbar beklenirdi, bir tesadüf olurdu, bir dosya raftan inerdi. Şimdi tesadüfe gerek yok. Sistem bakıyor, karşılaştırıyor, şüpheleniyor. İnsan devreye en son giriyor.

Yeni dönemin adı çok havalı: KAŞİF.

Ama yaptığı şey aslında çok basit: Rakamlar arasında uyum aramak. Uyum yoksa alarm çalıyor. (Başlıkta yer alan tanımlamayı Sevgili Sami Altınkaya yapmıştı, bende teşekkür ederek başlığa taşıyorum.)

Ne satmışsın, ne almışsın, kimle çalışmışsın, kaç kişiyle temas etmişsin…

Hepsi aynı resmin içine giriyor. Ve o resim bazen gerçeği anlatıyor, bazen sadece tuhaf bir gölge bırakıyor.

En tehlikeli nokta tam burası.

Çünkü gölgeyle gerçeği ayırmak hâlâ insan işi. Algoritma şüphe üretir, adalet karar ister. Bu ikisi........

© Sözcü