Merhaba sevgili okurlarım.
Gel gelelim hayatın, fotoğrafın belki de en çok göz ardı edilen ama en güçlü tarafına… renklere.
Hiç düşündünüz mü; bir fotoğrafa baktığınızda sizi durduran şey gerçekten kadraj mı, yoksa o kadrajın içinde sessizce konuşan renkler mi?
Renkler bize ne söyler, biz onları gerçekten duyar mıyız?
Renkler susmaz.
Biz sustuğumuzu sanırken bile onlar konuşur.
Bazen bir duvarın tonunda, bazen bir yüzün arka planında, bazen de farkına bile varmadan seçtiğimiz bir gölgede kendini ele verirler. Fotoğrafa baktığımızda gördüğümüz şey çoğu zaman bir nesne değildir; bir ruh hâlidir. Çünkü renk, gözle ilgili değil, kalple ilgilidir.
Siyah mesela…
Çoğu kişi için yokluktur, karanlıktır, kapanıştır. Oysa siyah, saklamayı bilen bir renktir. Her şeyi içine alır ama hiçbirini hemen teslim etmez. Fotoğrafta siyah kullanan biri, bağırmak istemiyordur. Sustuklarını taşır. Yasla cesaret arasında ince bir çizgidir siyah. Kimi zaman bir vedadır, kimi zaman ayakta kalma biçimi. Siyah, “buradayım”........

© Sonsöz