Geçen gün telefonumun ekran süresine baktım. Açıkçası biraz utandım. Günün kaç saati farkında olmadan ekrana gitmişti. Üstelik bunun büyük bir kısmını da "işim vardı" diye açıklayamazdım. Bir video, ardından bir tane daha... Sonra "Buna da bakayım." Derken zaman gitmişti.

Sanırım artık hepimiz aynı hastalığın farklı belirtilerini yaşıyoruz.

Eskiden canımız sıkılınca camdan dışarı bakardık. Şimdi telefonun ekranına bakıyoruz. Otobüs beklerken, yemek yerken, hatta biriyle sohbet ederken bile elimiz farkında olmadan cebimize gidiyor. Telefon elimizde yoksa sanki eksik bir şey varmış gibi hissediyoruz.

En garibi de şu; teknoloji bizi birbirimize bağlayacaktı. Öyle söylendi.........

© Sonsöz