Biz bir bütün olsaydık; ülkemizin egemenliği büyük sermaye gruplarının değil halkımızın elinde olsaydı, gerçekten kaynaşmış bir toplum halinde yaşasaydık… İşte o zaman istisnasız bütün çocuklarımıza eşit fırsatlara sahip oldukları onurlu bir gelecek sunar, yaşlılarımıza olan huzur borcumuzu öderdik. Terazi şaşmazdı. Ama şimdi bu borç fena halde birikiyor.

Türkiye bugün, ömrünün son demine gelmiş insanlarına yaşama arzusu değil, sessizce ölme temennisi aşılayan vahşi bir sermaye düzenine sahip. Bu hafta bir sokak röportajında cebindeki 600 lirayla kalakalan 70 yaşındaki bir yurttaşın "Ölmek istiyorum" sözleri, kapitalist Türkiye’nin yalın gerçeği.

Muhabirin "Yeter mi?" sorusuna "Yeter mi?" diye soruyla cevap veriyor. "Ne olacak bu iş böyle?" deyince, "Ölmek istiyorum" diyor. Giderayak çekiniyor da söylediği şeyden. Gerçekleri dile getirmiş olmaktan endişe ediyor. "İçeri almazlar değil mi?" diye soruyor.

70 yaşındaki bir insanın açlığını dile getirirken bile arkasına bakması, "İçeri almazlar değil mi?" diye kısık sesle sorması…Tenceren boş kalacak. Hakkını aramayacaksın. Bir çığlık dahi atmayacaksın. İtiraz etmeyeceksin…Ülkemizin........

© soL