Bir okuldaki seminerimizde, öğrencilere "En Büyük yalan nedir?" diye sormuştum. Her biri, bir tarif getirdi; sonra da bizce ne olduğunu sordular.

Tahtaya bir insan resmini karikatürize ettim ve çocuklara, sorular sordum. Siz dışarıdan gelmiş olsanız ve tahtada kendi resminizin bu şekilde çizilmiş olduğunu görmüş olsanız, bu resmi kimin çizdiğini merak etmez misiniz?

-Merak ederiz.

-Peki, kim çizmiş olabilir sizce?

-Herhalde resim yapmayı bilen birisi çizmiştir, hocam.

-Peki, sizce bu resmin kendi kendine veya ressam olmadan, tebeşir ve kalemler tarafından veyahut da sınıfın kendisi tarafından çizildiğini söyleseler, ne dersiniz?

-Olamaz, yalan söylüyorsunuz, deriz.

-İşte, çocuklar sizce en büyük yalan nedir, diye sormuştum ya.Bunun cevabını siz vermiş oldunuz böylece.

-Nasıl oldu hocam bu?

-Basit bir resmin bile kendi kendine çizilemeyeceğini ifade ederek verdiniz bu cevabı.

Siz, konuşmayan, yürümeyen, gölge hükmündeki basit bir resminizi bile birinin çizdiğini söylediniz ve doğru bildiniz. Fakat birileri; bizzat, sizin gibi konuşan, yürüyen, sevinen, üzülen, ağlayan bir insanın, kendi kendine ya da şuursuz sebepler veya yine elsiz, gözsüz tabiat tarafından yapılabildiğini söyleyerek, en büyük yalanı söylemiş oldu.

-Anladınız mı en büyük yalanın ne olduğunu?

Peki, bir resim hakkında bile böyle yalan söyleyenin en büyük kaybı ne olur?

-Ne olur hocam?

-Doğru söylese de diğer söyledikleri de büyük bir değer kaybına uğramış olur. Artık onun diğer söylediklerine itimat etmeyiz. Diğer söylediklerinin değeri bile olsa, itibar kaybına uğramış olur.

O, en büyük yalanı söyleyerek yani âlemin Sânii'ni (sanatkârını) bile bile inkâr ederek, süte kan bulaştırmış olur. Süt, süt olmaktan çıkar. Doğrularının hepsini götürür.

Çocuklarla olan bu diyaloğumuzun kaynağı, Tarihçe'de geçen, aşağıdaki kısım oldu.

"Suâl: Her şeyden evvel bize lâzım olan nedir?

Cevap: Doğruluk.

Suâl: "Daha?"

Cevap: Yalan söylememek.

Suâl: "Sonra?"........

© Risale Haber