Sessiz sinemanın altın çağında, Japonya’nın Jidaigeki (dönem filmleri) anlayışını kökünden değiştiren ve bugün bildiğimiz samuray sinemasının (Chanbara) DNA’sını yazan bir başyapıt var: Orochi (Yılan). 1925 yapımı bu eser, sadece kılıç şakırtılarından ibaret bir aksiyon filmi değil, feodal sisteme, sınıfsal adaletsizliğe ve kaderin cilvelerine karşı atılmış sessiz ama görsel olarak gürültülü bir çığlık.

Filmin arkasındaki yaratıcı zeka, yönetmen Buntarō Futagawa ve senarist Rokuhei Susukita ikilisinin vizyonunda saklı. Susukita, o döneme kadar Japon sinemasında hakim olan “efendisine sadık, kusursuz ve steril samuray” imajını yıkmak istemiş.

Susukita’nın kalemi ve Futagawa’nın rejisiyle ortaya çıkan Heisaburo Kuritomi karakteri, Akira Kurosawa’nın roninlerinden veya Sword of Doom’daki (1966) Ryunosuke’den on yıllar önce, anti-kahraman kavramının içini dolduruyor. Film, iyi niyetli olmasına rağmen toplum tarafından sürekli yanlış anlaşılan, dışlanan ve köşeye sıkıştırılan bir adamın trajedisini izletiyor. Bu yönüyle Orochi, politik bir alt metne........

© Öteki Sinema