Η αλλαγή συμβαίνει σιωπηλά και σταδιακά, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε πάντα.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι ήδη εδώ και η προσοχή μας πρέπει να στραφεί στο πώς θα την χρησιμοποιήσουμε.

Η ανθρώπινη σχέση είναι περίπλοκη και απαιτεί προσπάθεια, σε αντίθεση με την αμεσότητα της μηχανής.

Η τεχνολογία μπορεί να μας απομονώσει ή να μας συνδέσει, ανάλογα με το πώς επιλέγουμε να την χρησιμοποιήσουμε.

Η προσωπική εμπειρία κινδυνεύει να ερμηνεύεται από αλγορίθμους, περιορίζοντας την αυθόρμητη ανακάλυψη.

Υπάρχουν εποχές που καταλαβαίνεις ότι τελείωσαν μόνο όταν έχεις ήδη περάσει στην επόμενη.

Δεν υπάρχει καμπάνα. Δεν υπάρχει κάποιος που να σου λέει: από σήμερα όλα είναι διαφορετικά.

Τα πράγματα αλλάζουν σιωπηλά.

Ένα μικρό πράγμα τη φορά.

Ένα κινητό που κάποτε ήταν αποκλειστικά σταθερό τηλέφωνο. Ένας χάρτης που σταμάτησες να θυμάσαι γιατί άρχισε να θυμάται εκείνος για σένα. Ένα όνομα που δεν χρειάστηκε ποτέ ξανά να συγκρατήσεις. Μια πληροφορία που κάποτε θα έψαχνες επί ώρες και τώρα έρχεται μπροστά σου σε δευτερόλεπτα.

Ένα συναίσθημα που δεν ξέρεις ακριβώς πώς να το ονομάσεις και ρωτάς κάποιον άλλον — ή κάτι άλλο — να σε βοηθήσει.

Ίσως αυτό να είναι το καινούργιο.

Όχι ότι οι μηχανές άρχισαν να σκέφτονται.

Αλλά ότι εμείς αρχίσαμε να σκεφτόμαστε μαζί τους.

Και εδώ, αναπόφευκτα, αρχίζει η γνωστή διαμάχη ανάμεσα στο παλιό και στο νέο.

Μόνο που αυτή η διαμάχη δεν έχει τίποτε το καινούργιο.

Το παλιό αντιστέκεται πάντοτε στο νέο.

Ίσως γιατί κάθε καινούργιο πράγμα εμφανίζεται αρχικά σαν απειλή προς έναν κόσμο που έχει ήδη μάθει να θεωρεί τον εαυτό του φυσικό.

Κάποτε θεωρήθηκε επικίνδυνο το βιβλίο.

Κάθε φορά υπήρχε κάποιος που έλεγε ότι χάνεται κάτι θεμελιώδες.

Και συνήθως είχε δίκιο.

Αλλά όχι ολόκληρο το δίκιο.

Γιατί πράγματι κάτι χανόταν.

Αλλά κάτι άλλο γεννιόταν.

Αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που πρέπει να δεχθούμε, αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Δεν χρειάζεται ούτε να τη λατρέψουμε ούτε να τη δαιμονοποιήσουμε.

Και το ενδιαφέρον δεν είναι πια αν θα τη χρησιμοποιήσουμε, αυτό απαντήθηκε.

Το ενδιαφέρον είναι ποιοι θα γίνουμε χρησιμοποιώντας την.

Όταν ο καπιταλισμός δεν θα χρειάζεται πια εργαζομένους (αλλά θα χρειάζεται καταναλωτές)

Όταν ο καπιταλισμός δεν θα χρειάζεται πια εργαζομένους (αλλά θα χρειάζεται καταναλωτές)

Δεν νομίζω ότι η μεγάλη αλλαγή θα έρθει με κάποιο θεαματικό γεγονός. Δεν θα ξυπνήσουμε μια μέρα και θα πούμε: σήμερα τελείωσε ο άνθρωπος.

Οι μεταμορφώσεις αυτού του είδους γίνονται σχεδόν αμελητέα τη φορά.

Τόσο λίγο ώστε να μην αξίζει καν να το προσέξεις.

Ένα email που δεν γράφεις.

Μια απάντηση που δεν διατυπώνεις.

Μια ιδέα που δεν αφήνεις να ωριμάσει μέσα σου γιατί μπορείς να πάρεις αμέσως δέκα άλλες.

Μια διαδρομή που δεν θυμάσαι.

Μια απόφαση για την οποία ζητάς «μια δεύτερη γνώμη».

«Κάν’ το πιο ανθρώπινο».

Είναι, αν το σκεφτεί κανείς, μια από τις πιο παράξενες προτάσεις της εποχής μας.

Να ζητά ένας άνθρωπος από μια μηχανή:

κάνε με να ακούγομαι πιο ανθρώπινος.

Αλλά ίσως δεν είναι τόσο παράλογο όσο ακούγεται.

Γιατί το συναίσθημα μπορεί να είναι απολύτως δικό μου και οι λέξεις να μην είναι.

Δεν συνέβαινε πάντοτε αυτό;

Δεν διαβάζαμε ποιήματα επειδή κάποιος άλλος είχε καταφέρει να πει καλύτερα αυτό που εμείς νιώθαμε;

Δεν δανειζόμασταν φράσεις;

Δεν γράφαμε τραγούδια σε ερωτικά γράμματα;

Δεν ζητούσαμε από έναν φίλο: «Πώς να της το πω;»

Ποια ακριβώς είναι λοιπόν η διαφορά;

Ίσως η διαφορά να μην είναι η μεσολάβηση.

Η διαφορά να είναι η κλίμακα.

Και η διαρκής διαθεσιμότητα.

Ο φίλος κάποτε θα κουραζόταν.

Θα σου έλεγε «άσε το τώρα, ας το δούμε αργότερα πάλι».

Μπορεί να μη σε καταλάβαινε.

Η μηχανή είναι πάντα εκεί. Να ανταποκρίνεται στα θέλω σου με τον δικό τους τρόπο.

Δεν έχει δική της ζωή να επιστρέψει.

Και, κυρίως, δεν απαιτεί από σένα να ασχοληθείς με τη δική της.

Αυτό είναι κάτι εντελώς καινούργιο.

Ένας συνομιλητής χωρίς αμοιβαιότητα.

Και ίσως εκεί βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές που έρχονται στις σχέσεις μας.

Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις υπήρξαν πάντοτε κουραστικές.

Ο άλλος δεν υπάρχει για να σε εξυπηρετεί.

Δεν είναι πάντα διαθέσιμος.

Δεν σε καταλαβαίνει πάντα.

Μερικές φορές σε παρεξηγεί.

Μερικές φορές λέει κάτι ανόητο.

Μερικές φορές δεν μπορεί να σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι ακριβώς τη στιγμή που το χρειάζεσαι.

Μερικές φορές χρειάζεται εκείνος εσένα.

Και όλη αυτή η φαινομενική δυσλειτουργία είναι ίσως το ίδιο το υλικό από το οποίο κατασκευάζονταν επί σειρά αιώνων οι ανθρώπινες σχέσεις.

Η νομισματική μονάδα της αλήθειας και το σπάσιμο μια μακραίωνης «συμφωνίας»

Η νομισματική μονάδα της αλήθειας και το σπάσιμο μια μακραίωνης «συμφωνίας»

Η ενσυναίσθηση δεν είναι απλώς να σε καταλαβαίνουν.

Είναι κυρίως να προσπαθείς να καταλάβεις.

Δεν είναι μόνο να βρίσκεις τον σωστό άνθρωπο.

Είναι να μαθαίνεις να ζεις με την ατέλεια του άλλου.

Αν λοιπόν συνηθίσουμε σε έναν συνομιλητή που είναι σχεδόν πάντοτε υπομονετικός, σχεδόν πάντοτε διαθέσιμος, σχεδόν πάντοτε πρόθυμος να προσαρμοστεί στη δική μας συναισθηματική θερμοκρασία, τι θα συμβεί όταν επιστρέφουμε στους ανθρώπους;

Ή θα μας φαίνονται υπερβολικά αργοί;

Υπερβολικά αντιφατικοί;

Μήπως η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν πρόκειται να μας κάνει λιγότερο ανθρώπινους, αλλά απλώς λιγότερο ανεκτικούς στους ανθρώπους;

Αυτό ίσως είναι πιο πιθανό.

Και πολύ πιο ενδιαφέρον.

Γιατί ο μεγάλος κίνδυνος σπάνια βρίσκεται........

© Newpost