Pois saiban que a expresión do titular xurdiu espontaneamente ao atoparme de fronte cunha persoa, antigo bancario, co cal tiven gran relación en tempos pasados, mantendo conversas de todo tipo; pero dun tempo a esta parte levabamos sen vernos. Xa saben -non sei agora-, os empregados de banca adoitaban xubilarse anticipadamente, bastante xoves, polo que, aínda que pasaran algúns anos, continúan en boa forma, se non padeceron un revés no seu estado de saúde. O relato diante do súpeto encontro físico foi: “Coñoo!, que tal, canto tempo sen verte”, díxenlle. “Pois si, ao xubilarme estou nas aforas, e saio menos…, ademais os 75 xa caeron”, contestoume. Ao que respondo que “non se che notan eses anos”. “E ti?, pregúntame. “Non me podo queixar, vámola virando; mentres se poida contar…”. “Pois o mesmo digo”. E despedímonos dicíndonos: “O pasado, pasado está, o que foi, pasou!”. Mantivemos a conversa un pouquiño máis, desexámonos sorte, e facendo votos para volver a vernos así de ben, sen que pase tanto tempo. Despedímonos outra vez cun “o que foi, pasou!”, non de........

© La Región