Bu soruyu genellikle ironik bir sitemle soruyoruz. Gürültülü dünyaya bir eleştiri, bugünün diline bir mesafe koyma isteği var bu cümlede. Ama belki de meseleyi tersinden düşünmek gerekir. Mevlana bugün yaşasaydı susmazdı; ama herkesin konuştuğu yerden de konuşmazdı. Çünkü onun öğretisi sessizlikten değil, derinlikten beslenirdi.

Mevlana’nın dili bağırmazdı. Çağırmazdı. Davet ederdi. Bugünün dünyasında asıl eksik olan şey de tam olarak bu: davetkâr bir dil. İnsanlar ikna etmeye çalışıyor, etkilemeye uğraşıyor, görünür olmaya çabalıyor. Oysa Mevlana’nın sözü görünmek için değil, bulunmak içindi. Kalbi olanın bulacağı bir söz.

Eğer bugün yaşasaydı, muhtemelen herkesin konuştuğu hızda konuşmazdı. Çünkü hakikat aceleyi sevmez. Ama bu, bugünün insanına söyleyecek bir sözü olmayacağı........

© Kıbrıs Postası