Elimde kesin bir veri yok ama gözlemlediğim kadarıyla pek okumuyoruz; aslında sadece dergi değil, gazete de roman da okumuyoruz. Daha doğrusu orantısal ve karşılaştırmalı olarak okumuyoruz. Belli ki daha ziyade elimizdeki akıllı telefonların, özellikle de sosyal medyanın sunduklarıyla yetiniyoruz. Sabrımız sayfalardan çok kelimelerle, hatta boşluklar da dâhil harflerle sınırlı.

Kimilerine göre bunun nedeni ekonomi, kimilerine göre kültür, kimilerine göre televizyonla başlayan, bilgisayar ve telefonla süren elektronik devrim. Okuma sevmezliğimizi matbaanın bu topraklara geç gelişine bağlayanlar da var. Buna rağmen kitapçılarda, marketlerde raflar dergilerle dolu. Ayrıca bazı romanlar onlarca baskı yapıyor. Bazı kitaplar yüz binler satıyor.

Evet, dergilerin çoğu okur yerine reklamveren için çıkıyor, onların ürünlerinin tanıtımları dışında pek bir şey içermiyor. Kâr amacı gütmeyen, hatta zararı göze alan misyon dergilerinin sayısı da az sayılmaz. Ancak kendi yağıyla kavrulan ya da aldıkları mütevazı desteklerle ayakta durmaya çalışan; içi dolu, bize bir şeyler verebilecek, zihnimizi ve ufkumuzu açacak dergiler de mevcut.

Türkiye Günlüğü bunlardan biri. Elimdeki Temmuz-Ağustos sayısı Amerika’nın kuruluşunun 250’nci yılına adanmış, analitik yazılarla ve mülakatla beslenmiş. Yeni sayısı çıkacağı için raflardan kalkmış olabilir ama bulursanız Ergun Türkcan’ın Monroe’dan Trump’a Amerika’yı anlatan analizini, Mehmet Özden’in Ahmet Emin Yalman’a odaklanan Bir Vakitler Amerika yazısını okumanızı özellikle öneririm.

Dünyaya ve........

© Karar