“Ne, neden, niçin, nasıl, ne kadar”; bilimde yola çıkmak, bilimin kapısını aralamak ve düşünmeye başlamak için bu kadar soru silahı yeter. / Zamana, mekana, ortama ve koşullara göre bu soruları çoğaltmak mümkün. / Akla takılan, merakı kamçılayan her ne olursa olsun, doğan her soru yeni bir bilginin kapısını açar. / Öğrenmek, araştırmak isteyen, merak eden, elde olanla yetinmeyen, yeni, değişik, farklı bilgilerin peşinden koşan, mutlaka soracak ve öğrenecek, merakını yenecektir. / Bilim bu merak ve bu soruların yanıtlarını arayarak ortaya çıkmıştır.

Mevlana bir öyküsünde, at sidiği üzerinde, bir samana tutunarak yüzen karınca için, “kendini okyanusta sanıyor” der. / İnsan yeryüzünü algılarken, “evrenin-kainatın” ne kadar büyük olduğunu düşünüyor acaba? Ya da “evren” derken “dünyayı mı anlatmak istiyor?” / Kimi kesimler hükümlerini verirken “dünyayı evrenin merkezi” olarak görmektedirler. Bu yüzden hem bilgileri, hem düşünceleri, hem de inançları evrensel bir anlam taşımamaktadır.

Bugün, evren diye anlatılmak istenen yapı, bir sonsuzluktur. Dev teleskoplarla, ancak yüz milyarca ışık yılı ötelerde bulunan galaksiler gözlenebiliyor. Her galakside binlerce güneş sistemi bulunmaktadır. Dünya, Samanyolu galaksisinde bulunan güneş sistemlerinden salt birinde “toz bile olmayan” bir gök cismidir.

Biz dünyalılar, bu denli küçük bir yapı üzerinden evreni tanımaya, zamanı eğip büken ve yok eden “uzaydaki kara deliği” anlamaya, en yakın gök cisimlerine “araçlar göndererek öğrenmeye” çalışıyoruz.

Açık, bulutsuz, berrak bir gökyüzüne baktığımızda, pek çok şaire, yazara ilham veren sonsuz bir boşluk içerisindeki sayısız yıldızları ve parlak ayı görüyoruz. Oysa çok daha öteleri var. Hayran hayran seyrediyoruz. Ya uzaydan dünyaya baksalar bizi nasıl görürler acaba?

Mustafa Kibaroğlu bir kitap yazdı ve “Ergia enerji kozmosunda bulduğu Uminara’nın” dört........

© Karadeniz'de sonnokta