Sormuşlar ona: "Bu kadar işi, bu kadar ilmi nasıl sığdırdınız şu fani hayata?" diye. Cevabı, modern dünyanın o hırslı "zaman yönetimi" kitaplarına taş çıkaracak cinsten:

"Ben Allah’tan dua ederken zaman içinde zaman istedim. O da bana lütfetti..."

Ne kadar derin bir cümle değil mi? Bizim her gün "yetişemiyorum," "vaktim yok," "gün yetmiyor" diye hayıflandığımız şu çağda, Gazali aslında bize bir anahtar uzatıyor. Ama bu anahtar saatin zembereğini değil, kalbin kapısını açıyor.

Vaktin Bereketi mi, Saatin Hızı mı?

Bizler zamanı, tüketilip biten bir kağıt para sanıyoruz. Harcadıkça biten, bittikçe bizi telaşlandıran bir şey... Oysa tasavvuf bize bambaşka bir şey fısıldıyor: Berekât-ı Vakit. Yani vaktin sahibiyle barışmak. Eğer niyetimiz halis, attığımız adım Hakk’ın rızasına uygunsa; o daracık dakikalar bir bakmışsınız........

© Internethaber