﴿وَٱلَّذِینَ كَذَّبُوا۟ بِـَٔایَـٰتِنَا وَٱسۡتَكۡبَرُوا۟ عَنۡهَاۤ أُو۟لَـٰۤىِٕكَ أَصۡحَـٰبُ ٱلنَّارِۖ هُمۡ فِیهَا خَـٰلِدُونَ﴾ [الأعراف ٣٦]

﴿فَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا أَوۡ كَذَّبَ بِـَٔایَـٰتِهِۦۤۚ أُو۟لَـٰۤىِٕكَ یَنَالُهُمۡ نَصِیبُهُم مِّنَ ٱلۡكِتَـٰبِۖ حَتَّىٰۤ إِذَا جَاۤءَتۡهُمۡ رُسُلُنَا یَتَوَفَّوۡنَهُمۡ قَالُوۤا۟ أَیۡنَ مَا كُنتُمۡ تَدۡعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِۖ قَالُوا۟ ضَلُّوا۟ عَنَّا وَشَهِدُوا۟ عَلَىٰۤ أَنفُسِهِمۡ أَنَّهُمۡ كَانُوا۟ كَـٰفِرِینَ﴾ [الأعراف ٣٧]

İnsan bazen hakikati bilmediği için değil, ona boyun eğmek istemediği için ondan uzaklaşır. A‘râf sûresinin 36. ve 37. ayetleri, inkârın ve kibrin sadece kalpteki bir düşünce değil, bilinçli bir hayat tercihi olduğunu hatırlatarak bu kırılma noktasına işaret eder. Bu yazı, ayetleri yalanlamanın Kur’an’da neden “zulüm” olarak nitelendirildiğini ve insana dünyada mühlet tanınsa dahi bunun nihayetinde nasıl bir yüzleşmeye yol açtığını ele alacaktır. Yazının vardığı sonuç ise inkârın çoğu zaman delil yetersizliğinden değil, tercih edilen bir yaşam tarzını meşrulaştırma arzusundan beslendiğini ortaya koyacaktır.

Şeytanî Bir Miras Olarak Büyüklenme

Tekzib ve istikbâr, bireysel bir ahlâk kusuru olarak kalmaz; hak, insan ve adalet algısını toplumsal ölçekte çarpıtan bir karakter üretir. Bu durum, insanın dünyadaki tercihlerini olduğu kadar ahiretteki akıbetini de belirler: Kişi, dünyada ne ekerse ahirette onu biçer. Kibirli şeytanın izinden gidenlerin, hakikati yalanlayıp ona karşı büyüklük taslamayı bir duruş hâline getirenlerin........

© Haksöz