Günahın normalleştiği, ibadetin görünürleştiği çağda yeni bir yüzleşme

Şeytan, Müslüman mahallesinde insanlık tarihinin hiçbir döneminde olmadığı kadar rahat, huzurlu ve güvende.

Öyle ki artık “haram” denilen o eski, bilindik sapmalarla prim yapmıyor.

Mesaisini oralara harcamıyor.

Çünkü gerek kalmadı.

Bugün sıradan bir Müslüman için içki içmek, kumar oynamak ya da zina etmek; şeytanın özel bir tuzağına, ince bir vesvesesine ihtiyaç duyulmadan, hayatın olağan akışı içinde kabul gören eylemlere dönüştü.

Eskiden zina etmek için “malum evlere” gitmek gerekiyordu.

Toplum nezdinde aşağılanan, gizli saklı yapılan bir fiildi bu.

Şimdi ise seks, “sosyal bir ihtiyaç” kılıfına sokuldu.

Modern şartlar ve “doğal ihtiyaçlar” gerekçe gösterilerek sınırlar, şeytanın bile pes edeceği kadar genişletildi.

Nikâhsız birliktelikler “partnerlik” adı altında normalleşti.

Bazı tercihler, tartışılmaz “insan hakkı” etiketleriyle eleştirilemez alanlara taşındı.

Bekâret “çağdışı bir takıntı”, sadakat “eski moda bir alışkanlık” ilan edildi.

“Korunmak şartıyla” her türlü deneyim özgürlük diye pazarlandı.

Hedonizm, insanın en temel erdemi gibi sunuldu.

Mutlu olmak, haz almak ve kendini merkeze koymak; ahlâkın değil, “iyi yaşam”ın ölçüsü hâline getirildi.

Meyhaneler mi?

Onlar bile artık tek başına yeterli değil.

Çünkü “keyif verici madde” yelpazesi o kadar genişledi ki…

Sarhoş eden ya da uyuşturan binbir türlü haz; market raflarında, kafe menülerinde masum birer emtia gibi satılıyor.

Akşam bir kadeh şarap artık gayet normal.

Alkolsüz biralar, malt içecekleri; içkiye başlamanın eşiği değil, “sağlıklı alternatif” sayılıyor.

Toplumsal zararın ölçüsü bile artık ahlâkla değil, kampanyalar ve algı yönetimiyle belirleniyor.

Kumarın adı bile unutturuldu

Artık adı “şans oyunu.”

Devlet eliyle, yasal izinle........

© Habername