Türkiye’de ekonomi iyi giderken de kötü giderken de kazananların başında kimlerin geldiğine bir bakın.

Bankalar, finans kuruluşları ve piyasanın büyük oyuncuları…

Ekonomi büyür, kazanırlar.

Enflasyon yükselir, yine kazanırlar.

Faiz yükselir, kazanırlar.

Vatandaş borçlanır, kazanırlar.

Esnaf kredi kullanır, kazanırlar.

Kredi kartını vatandaş kullanır, komisyonu esnaf öder; esnaf da mecburen maliyetine ekler, sonunda yine vatandaş öder.

Yani sistem öyle kurulmuş ki para hangi kapıdan girerse girsin, faturanın son adresi milletin cebidir.

Bugün kredi kartı kullanmadan hayatını sürdürebilen kaç kişi kaldı?

Benzin istasyonunda kart…

Giyimde, seyahatte, sağlıkta, eğitimde kart…

Nakit kullanımının giderek azaldığı bir ekonomik düzende kredi kartı artık lüks değil, milyonlarca insan için günlük hayatın ödeme aracıdır.

İşte tam burada bankaların ve ödeme sistemlerinin aldığı komisyonlar karşımıza çıkıyor.

İşletmenin yaptığı anlaşmaya, ödeme vadesine ve koşullara göre değişen; kimi zaman yüzde 4 civarına ve üzerine çıkan maliyetlerden söz ediyoruz.

“Yüzde 4 nedir ki?” diyen olabilir.

Asıl mesele de burada!

Bir kişinin 1.000 liralık alışverişinde küçük görünen rakamı, Türkiye’de her gün gerçekleşen devasa kartlı alışveriş hacmiyle çarpın.

Ortaya birkaç lira değil, muazzam bir para çıkar.

Peki bu para nereden çıkıyor?

Banka komisyonu esnaftan alıyor gibi görünüyor ama esnaf o maliyeti ne yapacak?

Domatesin üzerine koyacak.

Yemeğin üzerine koyacak.

Ayakkabının üzerine koyacak.

Mobilyanın üzerine koyacak.

Kahvenin üzerine koyacak.

Sonunda banka komisyonunu da vatandaş ödeyecek.

Üstelik nakit ödeyen vatandaş bile çoğu zaman bu maliyetten kaçamıyor. Çünkü işletme kart komisyonunu genel fiyatlamasına yansıttığında raftaki fiyat herkes için yükseliyor.

Yani kartı kullanan da ödüyor,........

© Habererk