Bir şehrin hafızası sadece sokaklarında, çarşılarında, meydanlarında saklı değildir. O hafıza bazen bir okul binasında, bazen bir tren garında, bazen de yıllarca binlerce insanın şifa bulduğu hastanelerde yaşar.

Elazığ için de öyledir.

Bu şehirde bir zamanlar yalnızca hastalar değil, bir şehrin sosyal hafızası da hastanelerin koridorlarında dolaşırdı.

Elazığ Devlet Hastanesi, SSK Hastanesi, Askerî Hastane ve Ruh Sağlığı Hastanesi… Her biri yalnızca bir sağlık kurumu değil; bir dönemin, bir toplumsal düzenin, bir şehir aklının parçasıydı.

Çünkü Elazığ sağlıkta bölgenin gözbebeğiydi.

Hepsi bir şehir hastanesine kurban edildi.

Elazığ’da yaşanan şey birkaç hastanenin kapanması değildir.

Bu, bir şehrin sağlık damarlarının bilinçli biçimde kesilmesidir.

Daha açık söylemek gerekirse; Elazığ’da hastaneler sadece kapatılmadı, bir şehrin kamusal sağlık omurgası parça parça söküldü.

Sonra da bu tasfiyeye “dönüşüm”, “yenileme”, “modernleşme” adı verildi.

Oysa ortada gerçek bir dönüşüm yoktu.

Ortada planlı bir geri çekilme, sistemli bir boşaltma ve göz göre göre yürütülen bir tasfiye vardı.

Üstelik bu tasfiye yalnızca sağlık hizmetini değil; şehir merkezini, kamusal erişimi, ekonomik canlılığı ve Elazığ’ın şehir hafızasını da hedef aldı.

Bu hastaneler sadece tedavi merkezleri değildi.

Şehir merkezinin canlılığını besleyen, ulaşılabilirliği kolaylaştıran, esnafı ayakta tutan ve vatandaşın devlete en doğrudan temas ettiği kurumlardı.

Bir hastane sadece bina değildir.

Etrafında eczane oluşur.

İnsan sirkülasyonu oluşur.

Bugün kaybedilen yalnızca hastane binaları değil; o canlılığın kendisidir.

Kaybedilen şey, vatandaşın devlete en kolay ulaştığı kamusal zemindir.

Ve bu kayıp, basit bir ihmalle açıklanamayacak kadar büyüktür.

Bir Şehrin Sağlık Omurgası Nasıl Çökertildi?

Bir zamanlar Elazığ’ın sağlık sistemi şehir merkezine yayılmış dört temel yapı üzerinden yürüyordu:

Elazığ Devlet Hastanesi, SSK Hastanesi, Askerî Hastane ve Ruh Sağlığı Hastanesi.

Bu dört kurum yalnızca sağlık hizmeti sunan yapılar değildi.

Bunlar, Elazığ’ın sağlık omurgasıydı.

Şehrin merkezine yayılmış, ulaşılabilir, işlevsel ve yaşayan kamusal alanlardı.

Vatandaş bu kurumlara yürüyerek ulaşabiliyordu.

Dolmuşla gidebiliyordu.

Yaşlısı, emeklisi, yoksulu, refakatçisi; bu sistem içinde ezilmeden, savrulmadan işini görebiliyordu.

Bu yapılar ya kapatıldı, ya boşaltıldı, ya işlevsizleştirildi ya da satış listelerine konuldu.

Şehir merkezindeki sağlık omurgası söküldü.

Yerine şehir dışına sıkıştırılmış dev kampüs modeli konuldu.

Kâğıt üzerinde büyük.

Merkez açısından ise açık bir çöküş.

Çünkü sağlık yalnızca bina değildir.

Sağlık; erişimdir, yakınlıktır, zamandır, ulaşılabilirliktir, acil durumda yetişebilmektir.

Elazığ’da bunların tamamı gözden........

© Günışığı Gazetesi