Bu sorunun cevabı, aslında hangi pencereden baktığına bağlıdır.

Bir yanıyla insan, doğası gereği yalnızdır. Dünyaya tek başına gelir, büyürken kendi iç yolculuğunu verir ve en sonunda yine tek başına gider. En derin acılarını da en saf sevinçlerini de aslında kendi içinde yaşar. Başkalarının varlığı bu gerçeği değiştirmez, sadece biraz daha katlanılır kılar.

Ama insan, bu yalnızlığı kabullenmekte zorlanır.

Bu yüzden hep birilerini ister yanında. Bir ses, bir dokunuş, bir “ben buradayım” hissi…

Çünkü insan en çok, kendiyle baş başa kalmaktan çekinir. Gürültülü kalabalıklar, çoğu zaman içimizdeki sessizliği bastırmanın en kolay yoludur.

Oysa kaçtığımız şey dış dünya değil, çoğu zaman kendi içimizdir.

Kendi sesimizi duymaktan, kendi gerçeğimizle yüzleşmekten korkarız.

Peki neden sürekli bir “öteki” ararız?

Neden başkalarının hayatını ölçü........

© Gazete İpekyol