Ama bir yerden sonra bu sevgi, yön arar. Her topa değil, bir renge bakmaya başlarsınız. Her gole değil, sizin kalenizin önündeki gole üzülür, sizin forvetinizin attığına sevinirsiniz. İşte o anda futbolseverlik, takım tutkusuna dönüşür.

Takım tutmak, bir tercihten çok bir kader gibidir. Çoğu zaman aileden miras kalır; babanın omzunda izlenen ilk maç, annenin ördüğü atkı, mahallede oynanan maçlarda seçilen taraf… Bazen de bir futbolcunun tek bir çalımı, bir kalecinin kurtarışı belirler yazgınızı. O gün hangi rengi seçtiyseniz, yıllar sonra bile o renkler dolabınızda, cüzdanınızda, kalbinizde yer etmeye devam eder.

Fakat asıl dönüşüm, arma tutkusuyla başlar.

Forma değişir. Sponsor değişir. Başkan gider, teknik direktör gelir. Futbolcu transfer olur. Ama arma kalır. Arma, bir kulübün hafızasıdır. Kuruluş yılını, geçmiş şampiyonlukları, kaybedilmiş finalleri, efsaneleşmiş isimleri taşır. Arma; bir semtin, bir mahallenin, bazen bir sınıfın, bazen bir........

© Fotospor