Το 1812, όπως μας αναφέρει ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, το Καράκας ισοπεδώνεται από έναν καταστροφικό σεισμό. Οι Βενεζουελάνοι επαναστάτες αρχίζουν να αναρωτιούνται αν ο Θεός είναι Ισπανός και γι’ αυτό τους τιμωρεί. Το ισπανικό ιερατείο ζητάει εκδίκηση για τα δεινά και ενοχοποιεί «έναν κοντό, αδύνατο άνδρα με αστραφτερή στολή».

Ο Γκαλέανο γράφει: «Ο Σιμόν Μπολιβάρ δεν εκλιπαρεί, δεν οπισθοχωρεί: επιτίθεται. Με το σπαθί στο χέρι περνά μέσα από το εξαγριωμένο πλήθος, σκαρφαλώνει στον άμβωνα και ρίχνει κάτω τον καλόγερο της Αποκάλυψης. Ο κόσμος βουβαίνεται και διαλύεται».

Με μια σιωπή και ένα γκρέμισμα ξεκίνησε αυτή η χρονιά για να φέρει αυτό το άδειο αίσθημα απελπισίας. Μόλις τρεις ημέρες μέσα στο 2026 και τα νέα για τον βομβαρδισμό της Βενεζουέλας και την απαγωγή του προέδρου της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, από τον αμερικανικό στρατό ήταν ικανά να σε αφήσουν για μια εβδομάδα στο κρεβάτι. Είναι η αρχή κάτι καινούργιου, κάτι που δεν έχει σχέση με τίποτα από όλα αυτά που γνωρίζαμε στα μεταπολεμικά χρόνια. Αλλά μήπως πρέπει να αφήσουμε τον όρο «μεταπολεμικό»; Σάμπως ξεφύγαμε ποτέ από τον πόλεμο;

Οχι ότι δεν γινόντουσαν επεμβάσεις και πραξικοπήματα σε ανεξάρτητα και κυρίαρχα κράτη στο παρελθόν, απλώς αυτή η παράνομη ενέργεια της κυβέρνησης Τραμπ είναι διαφορετική από την επέμβαση στο Ιράκ και μας οδηγεί σταδιακά σε μια παγκόσμια σύρραξη,........

© EFSYN