Η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών βαφτίστηκε «διοικητικός εξορθολογισμός». Λιγότερα νομικά πρόσωπα, λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη ευελιξία. Μόνο που στο πεδίο, εκεί όπου το σχολείο δεν είναι διάγραμμα αλλά καθημερινότητα, το αποτέλεσμα υπήρξε το ακριβώς αντίθετο: περισσότερη σύγχυση, καθυστερήσεις, αδιέξοδα. Και, τελικά, μια αθόρυβη αλλά βαθιά υποβάθμιση της σχολικής ζωής.

Στην πράξη, για το δημόσιο σχολείο και τους εκπαιδευτικούς η αλλαγή αυτή μοιάζει περισσότερο με αφαίρεση θεμελίου παρά με μεταρρύθμιση. Ενός θεμελίου αθέατου, αλλά απολύτως κρίσιμου: της στοιχειώδους, καθημερινής λειτουργικότητας του σχολείου.

Οι Σχολικές Επιτροπές δεν ήταν ένας «τεχνικός» θεσμός. Ηταν ο μηχανισμός που εξασφάλιζε ότι το σχολείο θα μπορεί να λειτουργεί χωρίς να παρακαλά. Θέρμανση, καθαριότητα, λογαριασμοί, μικροεπισκευές, αναλώσιμα. Ολα όσα δεν φαίνονται στις πανηγυρικές εξαγγελίες, αλλά καθορίζουν αν μια τάξη θα είναι χώρος μάθησης ή χώρος ταλαιπωρίας. Ηταν ο ενδιάμεσος κρίκος ανάμεσα στον δήμο και τη σχολική μονάδα: όχι τέλειος, αλλά υπαρκτός, προσβάσιμος, γρήγορος. Με όλα τα προβλήματά τους –καθυστερήσεις, άνιση χρηματοδότηση, τοπικές στρεβλώσεις– αποτελούσαν έναν θεσμό «εγγύτητας». Και αυτή η εγγύτητα χάθηκε.

Με την κατάργησή τους, το σχολείο βρέθηκε σε ένα θεσμικό κενό που κανένα υπουργικό δελτίο Τύπου δεν μπόρεσε να καλύψει. Ποιος εγκρίνει μια........

© EFSYN