Οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) που άνοιξαν τον δρόμο για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων στη χώρα μας δημιούργησαν εύλογες αμφισβητήσεις για την ορθότητά τους. Ελήφθησαν με αφορμή τρεις αιτήσεις ακυρώσεως που ασκήθηκαν από καθηγητές πανεπιστημίου και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού ΑΕΙ (ΠΟΣΔΕΠ).

Βασικό σημείο στο σκεπτικό των δικαστών ήταν ότι δεν τίθεται ζήτημα αυτοτελούς ερμηνείας του άρθρου 16 του Συντάγματος αλλά ερμηνείας του σε σχέση με το ενωσιακό δίκαιο. Με πλειοψηφία 17-8 κρίθηκε ότι το Σύνταγμα, ερμηνευμένο σε αρμονία με το ενωσιακό δίκαιο, επιτρέπει τη λειτουργία παραρτημάτων εφόσον διασφαλίζονται το υψηλό επίπεδο σπουδών και η ακαδημαϊκή ελευθερία. Διασφαλίζονται; Μα, με αυτό το σκεπτικό κάθε άρθρο του Συντάγματος που δεν είναι «σε αρμονία» με το ενωσιακό δίκαιο θα πρέπει να αναθεωρείται χωρίς να ακολουθείται η συνταγματική διαδικασία που θα θέτει σε αμφισβήτηση την υπερψήφισή του. Αλλά αυτή η «αρμονία» ισχύει μόνο για την Ανώτατη Παιδεία; Οι μεσαιωνικοί εργασιακοί νόμοι που ψηφίζονται από την κυβερνώσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν αντίκεινται στο ενωσιακό δίκαιο; Πού είναι το ΣτΕ;

Υπάρχουν αυτονόητα ερωτήματα που αμφισβητούν την κρίση του ΣτΕ, στα οποία ο κάθε πολίτης θα........

© EFSYN