Κάθε 1η Ιανουαρίου, με αφορμή την Ημέρα Κοινού Κτήματος, χιλιάδες έργα των οποίων έχει λήξει η προστασία πνευματικών δικαιωμάτων περνούν τυπικά στη σφαίρα του «κοινού». Τις εβδομάδες που ακολουθούν, μέσα από εκδηλώσεις και δημόσιες συζητήσεις διεθνώς, επανέρχεται ένα θεμελιώδες ερώτημα: Σε ποιον ανήκει, στην πράξη, το κοινό κτήμα - και ποιοι αποκλείονται από αυτό;

Θεωρητικά, η πολιτιστική κληρονομιά που δεν προστατεύεται πλέον από πνευματικά δικαιώματα θα έπρεπε να είναι ελεύθερα προσβάσιμη και επαναχρησιμοποιήσιμη από όλους. Στο ψηφιακό περιβάλλον, όμως, η πραγματικότητα συχνά διαψεύδει αυτή την υπόσχεση. Η πρόσβαση και η επανάχρηση περιορίζονται από σύνθετα νομικά και διοικητικά πλαίσια, από πολύπλοκες διαδικασίες αδειοδότησης και από πολιτικές που αντιμετωπίζουν το κοινό κτήμα περισσότερο ως πεδίο ελέγχου παρά ως συλλογικό αγαθό.

Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης δεν είναι ουδέτερες. Εκπαιδευτικοί, φοιτητές, ανεξάρτητοι ερευνητές, ανερχόμενοι καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι και πολίτες χωρίς θεσμική ισχύ καλούνται συχνά να κινηθούν μέσα σε ένα σύνθετο καθεστώς κανόνων. Το αποτέλεσμα είναι μια σιωπηρή,........

© EFSYN