Είσαι στην κοιλιά, ακόμη. Του ερμαφρόδιτου χρόνου. Που γονιμοποιεί και τεκνοποιεί. Σε περιμένουμε μετά βαΐων και κλάδων. Η φύση λαμπρύνεται. Κλείνει ο ετήσιος κύκλος, όλα ετοιμάζονται για το καινούργιο ξεκίνημα. Οι πόλεις και τα χωριά παρφουμάρονται, ρίχνουν πάνω τους την Αρτα και τα Γιάννενα.

Είναι η ελπίδα της καινούργιας αρχής του χρόνου που θερμαίνει το μέλλον. Οι άνθρωποι εύκολα ξεχνάνε, παιδί μου. Δεν ξέρω τι όνομα να σου δώσω. Παλιότερα, όταν παραγινόταν το κακό, δίναν το όνομα Δράκος στο νεογέννητο. Για να καταπιεί το κακό που βρήκε τους γονείς να χάνουν τα προηγούμενα παιδιά.

Λίγες μέρες έμειναν, να αποσυρθεί ο παλιός ο χρόνος. Να........

© EFSYN