Δανείζομαι σήμερα τον τίτλο, προσθέτοντας ένα ερωτηματικό, από μια πρόσφατη σχετικά επιφυλλίδα ενός ανθρώπου, που εκτιμώ ιδιαίτερα, του Οδυσσέα Ιωάννου. Γράφει ο Ιωάννου: «Είναι αρκετά χρόνια που πιστεύω πως το ζητούμενο και ο ρεαλιστικός στόχος μιας σύγχρονης Αριστεράς είναι να υπερασπιστεί τα αυτονόητα του Διαφωτισμού, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να υπερασπιστεί τα αυτονόητα της Αστικής Δημοκρατίας. Εκεί είμαστε. Με έναν κόσμο να μετακινείται ραγδαία προς την ακροδεξιά, οι γραμμές της άμυνάς μας έχουν αναγκαστικά μετακινηθεί. Επαναστατικό είναι να μιλάς σήμερα στη σύγχρονη Αμερική για δημόσιο σύστημα υγείας. Για την Ευρώπη -μέχρι πριν λίγα χρόνια- ήταν μια light διεκδίκηση, γιατί ήταν σχεδόν κερδισμένο».

Μεταφέρω αυτές τις γραμμές γιατί νομίζω πως εκφράζουν τις αγωνίες πολλών αριστερών ανθρώπων, ανένταχτων σε οργανώσεις ως επί το πλείστον. Οπως είναι ο περισσότερος κόσμος εδώ και πολύ καιρό. Ακόμη και την περίοδο της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ τα μέλη του δεν ήταν πάνω από 60.000 - στην πραγματικότητα, αρκετά λιγότερα από 20.000. Λιγότερα από το 0,2% του πληθυσμού!

Ενας από τους βασικούς λόγους που το πράγμα πήγε όπως πήγε ήταν και αυτό. Η δυνατότητα αυτονόμησης της κυβερνητικής φράξιας προέκυψε και γι’ αυτόν τον λόγο. Σε έναν πολιτικό σχηματισμό ο........

© EFSYN