Στο τέλος του καλοκαιριού, τον Αύγουστο του 1986, τηλεφώνησα στη γραμματέα της Βλάχου, την κυρία Λίτσα, εξηγώντας ότι θα ήθελα μία συνέντευξη από εκείνην όχι για κάποιο έντυπο, αλλά προκειμένου να τη συμπεριλάβω σε ένα βιβλίο. Είχα συναντήσει ήδη από τότε γυναικείες προσωπικότητες που σημάδεψαν την εποχή μας.

Για πρώτη φορά δημοσιεύεται στην «Εφ.Συν.» η συνομιλία μου μαζί της. Το ηχητικό ντοκουμέντο θα το παραδώσω στο αρχείο της «Καθημερινής», γιατί αυτό επιβάλλουν η δεοντολογία και οι αρχές της δημοσιογραφίας.

Η κυρία Λίτσα, η πιστή, γλυκύτατη και αφοσιωμένη γραμματέας της Ελ. Βλάχου, μου έκλεισε ραντεβού σε μία εβδομάδα, 2 Σεπτεμβρίου στις 17.00, στα γραφεία της εφημερίδας, στην οδό Σωκράτους, στην καρδιά της Ομόνοιας.

Με υποδέχτηκε η Ελένη Βλάχου, στον τέταρτο όροφο, όχι φυσικά κρατώντας ανθοδέσμη, αλλά μια κάτασπρη πανέμορφη γάτα, που είχε κουρνιάσει στην αγκαλιά της.

Πάνω στο γραφείο της βρισκόταν ένα καλάθι και μέσα δύο νεογέννητα γατάκια βύζαιναν από το μπιμπερό το γάλα τους. Δίπλα στο καλάθι υπήρχαν σαλιάρες από χαρτόνι που τις τοποθετούσε μπροστά τους όταν τα τάιζε για να μη λερώνεται το τρίχωμά τους.

Βρισκόμουν μπροστά σε έναν μύθο, στην ισχυρότερη κυρία της δημοσιογραφίας, με τον κοσμοπολίτικο αέρα και την αριστοκρατική καταγωγή της να μου αποκαλύπτει την υπερβολική ευαισθησία της στα ζώα. «Σας κάλεσα νωρίς το απόγευμα -μου είπε- γιατί μόλις σουρουπώσει εδώ γίνεται παρέλαση από κοκότες. Είναι, βλέπετε, κακόφημη η περιοχή. Μία μάλιστα τις προάλλες τη συνάντησα μπροστά στην είσοδο. -Ενοχλείτε, της είπα. Εδώ εκδίδω την “Καθημερινή”.

-Κι εγώ εκδότρια είμαι, μου απαντά. -Εκδίδω... αυτό!

Κι έκανε τη γνωστή, άσεμνη χειρονομία. Με αποστόμωσε. Μπήκα μέσα γελώντας. Το αρχαιότερο επάγγελμα, βλέπετε!».

Πριν ανοίξω το μαγνητόφωνο μου πήρε εκείνη συνέντευξη. Με ρώτησε για τις σπουδές, τη δημοσιογραφική πορεία μου, τα σχέδιά μου. Μου μιλούσε πάντα στον πληθυντικό. Κρατούσα στα χέρια μου το καινούργιο τότε βιβλίο μου για τη Σιμόν ντε Μποβουάρ.

Με ρώτησε σχετικά με την ιδέα του βιβλίου που ετοίμαζα, «Γυναίκες που διακρίθηκαν», και της εξήγησα ότι δεν πρόκειται για βιογραφίες γυναικών όπου θα ήμουν υποχρεωμένη να εξιστορώ σπουδαία και ασήμαντα γεγονότα της ζωής τους, αλλά μονογραφίες όπου θα περιγράφονται όσα καθόρισαν τη ζωή τους.

«Οπως έχω εγώ στα χέρια μου τα “Στιγμιότυπα”…», σχολίασε. «Ενα βιβλίο γεμάτο με αναμνήσεις μου, φωτογραφικές και ιστορικές. Από τη γέννησή μου, τα παιδικά μου χρόνια που τα πέρασα θυμάμαι σ’ ένα αρχοντικό στην Πατησίων και Δεριγνύ. Περιγράφω τον πατέρα μου, Γεώργιο Βλάχο, έναν χαρισματικό άνθρωπο. Κάθε σελίδα του βιβλίου, όπως το ξεφυλλίζω, είναι μια απεικόνιση της ζωής μου. Ολες οι φωτογραφίες είναι δικές μου γιατί με μια “Λάικα” που μου χάρισε ο πατέρας μου φωτογράφισα τα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας μας». Μου χάρισε το βιβλίο της με αφιέρωση κι εγώ το δικό μου…

● Πιστεύετε, κυρία Βλάχου, ότι τελικά οι γυναίκες θα νικήσουμε όπως υποστηρίζει η Σιμόν ντε Μποβουάρ;

Μα συνέχεια τσακωνόμαστε μεταξύ μας. Ούτε στην πολιτική, που είναι λίγες σ’ αυτόν τον στίβο, ψηφίζουμε γυναίκες. Ούτε άλλωστε είναι φιλόδοξες. Ενώ όλοι οι άντρες υπερασπίζουν ο ένας τον άλλο, αλληλοϋποστηρίζονται.

● Οι γυναικείες οργανώσεις που συσπειρώνουν γυναίκες και αγωνίζονται, δεν βοηθάνε;

Δήθεν. Οι γυναίκες είναι πλειοψηφία. Δεν είναι μια αδύναμη μειοψηφία. Αυτό το ’χα πει........

© EFSYN