Πριν από λίγο καιρό συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (International Space Station – ISS). Στον σύγχρονο πολυπολικό πλανήτη Γη η «κοινή προσπάθεια» για εξερεύνηση του Διαστήματος προσκρούει στις γεωπολιτικές και επικοινωνιακές φιλοδοξίες των οικονομικά ισχυρών κρατών: το καθένα θέλει να υλοποιήσει το δικό του διαστημικό πρόγραμμα. Προσκρούει όμως και στα... γεράματα του ISS που έχει ήδη ξεπεράσει το προβλεπόμενο όριο της -ενίοτε συναρπαστικής- ζωής του.

Ο σχεδιασμός του Σταθμού ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Προκειμένου να υλοποιηθεί το τολμηρό για τα δεδομένα της εποχής πρότζεκτ συνεργάστηκαν διαστημικές υπηρεσίες από την Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία. Από το 1975 είχε προηγηθεί η ιστορική συνεργασία ΗΠΑ και Σοβιετικής Ενωσης στο πρόγραμμα «Απόλλων - Σογιούζ». Σε μια εποχή που το ψυχροπολεμικό κλίμα δέσποζε σε όλη την υφήλιο, η σύμπραξη τόσων πολλών κρατών για ένα τόσο περίπλοκο εγχείρημα ήταν ένα όραμα που φάνταζε ουτοπικό και όμως έγινε πραγματικότητα.

Τα εξαρτήματά του ISS προήλθαν από διάφορες χώρες και η συναρμολόγησή τους, μαζί με την πρώτη δοκιμή τους, έγινε στο Διάστημα. Το βασικότερο τμήμα, ο θαλαμίσκος Zarya, κατασκευάστηκε στη Μόσχα, ο δεύτερος θαλαμίσκος Unity στην Αλαμπάμα, το εργαστήριο Columbus στη Βρέμη και ο ρομποτικός βραχίονας του Σταθμού στο Οντάριο.

Από τη στιγμή που ο Σταθμός κατοικήθηκε πρώτη φορά, στις 2 Νοεμβρίου 2000,........

© EFSYN