Kırgızistan’ın Oş iline bağlı Nookat ilçesindeyim.

Bahçelerin arasında geziniyorum.

Ağaçlar, yapraklar, sonbahar…

Birden zihnime bir âyet geliyor.

“Ellezî halaka’l-mevte ve’l-hayâte…”

“O Allah ki ölümü ve hayatı yarattı.” (Mülk, 2)

Peki ölümün hayattan önce zikredilmesinde nasıl bir hikmet var?

İnsanın mahiyetine bakalım.

Ruh, şu dünya cesedinde mahpustur!

Gözümüzün gördüğü mesafe sınırlı.

Ayağımızın yürüdüğü yol belli.

Bedenimizin sürati, kuvveti, tahammülü mahdut.

Oysa ruhun istidadı, bu dar kalıba sığmayacak kadar geniş.

Cennette bir mümine beş yüz senelik genişlikte mülk verileceğine dair rivayetler var.

İnsan o muazzam mülkten nasıl istifade edecek?

Bugünkü bedeninin........

© Diriliş Postası