Bir Sofranın Etrafında Yeniden Kurulan Medeniyet

Ramazan denildiğinde akla ilk gelen şey açlık değildir. Birliktir.

Bir sofranın etrafında toplanmış insanlar… Ezanı bekleyen sessizlik… Duanın ardından birlikte uzanılan bir hurma…

Ramazan, aileyi aynı vakitte nefes aldıran aydır.

Modern hayat aileyi yorar. İş saatleri farklıdır. Çocukların programları farklıdır. Aynı evde yaşayan insanlar farklı ekranlara bakar. Konuşmalar azalır, temas zayıflar.

Ramazan gelir ve zamanın ritmini değiştirir.

Artık herkes aynı saatte bekler. Aynı ezanı dinler. Aynı sofrada buluşur.

Bir ay boyunca ev, sıradan bir yaşam alanı olmaktan çıkar; manevi bir mektebe dönüşür.

AİLE: İLAHÎ BİR EMANET

Kur’an-ı Kerim aileyi sadece sosyal bir yapı olarak değil, ilahî bir emanet olarak anlatır:

“Ey iman edenler! Kendinizi ve ailenizi, yakıtı insanlar ve taşlar olan ateşten koruyun.” (Tahrîm, 6)

Bu ayet, aileyi koruma sorumluluğunu anne-babaya yükler.

Aile; iman eğitiminin başladığı ilk yerdir. Ahlakın şekillendiği ilk yerdir. Merhametin öğrenildiği ilk yerdir.

Ramazan bu eğitimi yoğunlaştırır.

Bir baba çocuğuna “Sabret oğlum, ezana az kaldı” dediğinde, sabır eğitimi başlar. Bir anne, iftardan önce mutfakta dua ettiğinde, çocuk duanın doğal bir şey olduğunu öğrenir. Büyükler geçmiş Ramazanları anlatırken, hafıza aktarılır.

Ramazan, aile içinde bir bilinç inşa eder.

SOFRA: SADECE YEMEK DEĞİL, TERBİYE

Resûlullah (sav) buyurur:

“Müminin yemeği iki kişiye, iki kişinin yemeği dört kişiye yeter.” (Müslim)

Bu hadis, bereketin paylaşmakla arttığını öğretir.

Ramazan sofrası, cömertliğin pratiğidir.

Komşuya tabak gönderilir. Yolda........

© Diriliş Postası