İnsan hayatının en kıymetli sermayesi zamandır. Para kaybedilir yeniden kazanılır, mal gider yerine yenisi konulur, bazı imkânlar kaçırılır başka imkânlar bulunabilir. Fakat geçen bir dakika bile geri getirilemez. Bu sebeple insanın en büyük israflarından biri, sahip olduğu zamanı kıymetini bilmeden tüketmesidir. Ömür dediğimiz şey zaten bize verilmiş belirli bir zamandan ibarettir. Zamanı öldürmek, aslında ömürden öldürmektir.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bu gerçeği son derece veciz bir ifadeyle haber vermiştir; “İki nimet vardır ki insanların çoğu bunların kıymetini bilmekte aldanmıştır; sağlık ve boş vakit.” (Buhârî) İnsanların çoğuğu, sağlık ve zamanın değerini, onları kaybetmeden anlayamıyor. Hastalanınca sağlıklı günlerini, yaşlanınca gençliğini, yoğunlaşınca boş vakitlerini arıyor. Halbuki nimet, kaybedildikten sonra kıymeti anlaşılsın diye değil; eldeyken değerlendirilsin diye verilmiştir.

Kur’ân-ı Kerîm'de bir sûrenin doğrudan zamana yeminle başlaması da son derece dikkat çekicidir; “Asra yemin olsun ki insan gerçekten ziyandadır. Ancak iman edip salih amel işleyenler, birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye edenler müstesna.” (Asr,1-3.) Demek ki zaman kendi başına insanı kazançlı hâle getirmiyor. Zamanın içerisinin neyle doldurulduğu önemlidir. İman, amel, hak ve sabırla değerlendirilmeyen ömür, Kur’an'ın ifadesiyle hüsrana dönüşebiliyor. Bu sebeple fikir işe, hayal hedefe, hedef harekete dönüştürülmelidir. “Bir gün yaparım” diyerek güzel düşünceler zihinlerde köreltilemelidir. Araştırmak, hesaplamak, istişare etmek, planlamak ve imkân ölçüsünde yola çıkmak gerekir.........

© Denge