Türkiye 1980’lerin başında bankerler krizi yaşamıştı. Yüzü aşkın banker ve finans kuruluşunun karıştığı mali bir çöküştü. 24 Ocak kararlarının ardından faizlerin serbest bırakılmasıyla banker denen ABD dayatması “liboş” grup, bankalardan daha yüksek faiz vaat ederek büyük miktarda para topladı. Sistem taze para girişine bağımlıydı, 1981-1982’de art arda iflaslar yaşandı, küçük yatırımcı evinden barkından oldu, intihar haberleri gazetelere yansıdı. Batan paranın 350 milyon dolarla 2 milyar dolar civarında olduğu söylenmişti o günlerde. Alanya Üniversitesi’nden akademisyen Kemal Coşkun’un Çukurova Üniversitesi dergisindeki makalesinde 81 krizi en ince ayrıntısına kadar işlenirken çöküşün 500’den fazla bankerin iflasına ve yüz binlerce yatırımcının tasarruflarını kaybetmelerine neden olduğu yazıldı. Üç yıl önce tam da bugünlerde yayımlanan makalede, “Sürecinin iyi planlanmaması, kriz yönetimindeki eksiklik ve piyasa oyuncularının etik olmayan uygulamalarının banker krizinin asıl nedenleri olduğu ve piyasa bankerliğinin ponzi sistemine güçlü şekilde benzediği sonucuna ulaşılmıştır” dendi.

Türkiye böyle bir ülke, kimse ders almıyor yaşananlardan. 45 yıl sonra yine aynı senaryo! Arşiv erişimi yapay zekâ sayesinde bu kadar kolaylaşmışken “finansal dolandırıcılık” yazıp geçmişte yayımlanan araştırmaları, olayları ve sonuçlarını gözden geçirmek gelmiyor akıllara! Sonra da oturup ağlıyorlar, “Param battı” diye. Batar. Kimse darılmasın, serbest fonların peşinde koşup hissenin halka arz edildiği, fiyatının 500, hatta 1000 misline çıktığı (çıkacağı) masalına kanar, yatıracağınız 10 bin TL’nin........

© Cumhuriyet