Patronum beni ısırınca kendimi kaybettim. Uyandığımda biri erkek biri kadın iki zombi bana bakıyordu ve “Aramıza hoş geldin” dediler. “Hadi yaa” diye kederle doğruldum, karşıdaki aynaya baktım: Bir zombi olmuştum.

Zombilerin farkındaydım ama bana ben hiç zombi olmayacakmışım gibi gelirdi. Üniversitede okurken solcular “Sakın zombi olmayın” diye uyarır ve zombilikten korunma yollarını anlatırlardı. Elbette onları hiç dinlemedim. Solcuları sevmem, her şeyi biliyor gibi davranırlar ve bu beni gıcık eder. Mezuniyetten sonra uzun süre iş aradım, yakın zamanda da bir işe başlamıştım.

“İşi öğrenip artı değer üretmeye başlar başlamaz ısırılmışsın” dedi zombilerden biri, aklımdan geçenleri duyuyormuş gibi.

“Seni patron mu ısırdı, yoksa birine mi ısırttırdı?” diye sordu öteki. Hastane odası gibi bir yerdeydik.

“Siz kimsiniz yahu? Bana niye sorular soruyorsunuz?”

“Zombilikle ilgili doğru yanlış çok bilgi var. Biz yeni zombi olanlara rehberlik ediyoruz. Dilediğini sorabilirsin bize.”

Zombi olmalarına rağmen sevecen........

© Birgün