Η ταινία που έχει σπάσει όλα τα ρεκορ θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση στον κανόνα του ποιοτικού τρόμου, αλλά κάτι διέφυγε και από τον δημιουργό και, δυστυχώς, και από κριτικούς και κοινό (οι μεν το αποθεώνουν, το δε γελάει σε σκηνές που είναι να σου σηκώνεται η τρίχα, τι να πεις...).

Κατ’ αρχάς να πούμε ότι η Εμμονή (Obsession), η ταινία ψυχολογικού τρόμου που έχει γίνει το κινηματογραφικό viral της Gez Z είναι μια –γενικά- έξυπνη ταινία. Σεναριακά, σκηνοθετικά, με ευφυή υπαινικτικό φωτισμό, με τα δοσομετρημένα jump scares της, με ερμηνειάρα από την Ίντι Ναβαρέτ, όλα μια χαρά υπολογισμένα. (Επίσης, πού μπορούμε να βρουμε τέτοια ξυλάκια ευχών; Όχι για εμάς, για κάτι φίλους που ξέρουν ακριβώς τι να ευχηθούν).

Αλλά... και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα της ταινίας – μήπως δεν καταλάβαμε ότι για 109 λεπτά παρακολουθούσαμε την καταπάτηση της έννοιας «συναίνεση»; Μήπως δεν πήραμε χαμπάρι ότι είδαμε κανά δυο σκηνές βιασμού; Μήπως γελάσαμε σε περισσότερες από 5 σκηνές με τη συμπεριφορά μιας κοπέλας που, αν όχι έχει χάσει την ψυχή της, στην καλύτερη βιώνει κάτι που μοιάζει με χημική υποταγή; Ας πούμε, η υπόθεση της Πελικό μας τάραξε τις ζωές, αλλά όταν μας σερβίρουν κάτι τέτοιο ως παραμύθι ενηλίκων, όλα καλά; Πολύ ενδιαφέρον!

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή και όσ@ δεν έχετε δει ακόμη την ταινία, μας χαιρετάτε κάπου εδώ γιατί έρχονται spoilers.

Η υπόθεση πάει ως εξής: ένας νεαρός, ο Μπερ, γουστάρει κρυφά τη Νίκι, με την οποία δουλεύουν στο ίδιο κατάστημα δίσκων. Το ρήμα «γουστάρει»........

© Athens Voice