Modern dünya, o meşhur "Kapitalizmin 7 Kültürü" (Charles Hampden-Turner ve Fons Trompenaars) kitabında tarif edilen; rasyonalite, hız ve standartlaşma üzerine kurulu bir makine gibidir. Bu disiplinli çarkın içinde yedi farklı model tıkır tıkır işlerken, İtalya bu listenin dışında, kendine has bir yerde konumlanır. Gramsci’nin "kültürel hegemonya" kavramıyla hatırlattığı gibi; İtalya, küresel tüketim kültürünün tek tipleştirici baskısına boyun eğmemiş, kendi yerel ve estetik değerlerini korumuştur. İtalya’nın bu listenin dışında kalması bir eksiklik değil; aksine, insanı sistemin bir dişlisi değil, bir sanat eseri olarak görmeyi seçen bilinçli bir "yaşama sanatı" (L’arte di vivere) tercihidir.

İtalyan ruhu, sadece bir keyif hali değil, aynı zamanda küresel bir vicdandır. 1970’lerde Roma Kulübü’nün "Büyümenin Sınırları" raporuyla attığı sürdürülebilirlik tohumları, bugün tüm dünyanın kurtuluş reçetesi haline gelmiştir. Onlar, sistemin sınırsız büyüme iştahına karşı "dur" diyen ilk akılcı........

© Antalya Son Haber