İoanna Kuçuradi’nin aramızdan ayrılışını böyle bir duyguyla karşıladım. Felsefeye ve insan haklarına ömrünü adayan hocamız, düşünceleri ve yetiştirdiği öğrencilerle ardında büyük bir miras bıraktı.

Ben İstanbul Üniversitesi’nde öğrenciydim; hocamız Hacettepe Üniversitesi’nde görev yapıyordu. Üniversitemize ne zaman gelse, seminerlerine katılmayı hiç kaçırmazdım. Öyle duru, öyle yalın bir dille anlatırdı ki dinlemeye doyamazdık. Seminer biterdi ama bizim için sohbet bitmezdi. Sonrasında yanına gider, neredeyse bir seminer saati daha kendisiyle konuşurduk. Öğrenciyi seven, dinleyen, kollayan bir hocaydı.

Onu yalnızca kürsüde, anlattıklarıyla hatırlamıyorum. Bir gün fakültede felsefe öğrencilerinin protestosu vardı. Hocamız öğrencilerin arasında, onlarla birlikte eylemdeydi. Kenardan izlemiyordu; öğrencilerinin yanındaydı. İnsan haklarının yılmaz savunuculuğunu yalnızca derslerinde değil, yaşamında da gösteriyordu. Söylediğiyle yaptığı arasındaki o tutarlılığı hiç unutmadım.

Ahlak felsefesi derslerinde öğrendiğimiz şeyler sınıfın kapısından çıkınca bitmedi. Ahlakın yalnızca kurallardan, etiğin yalnızca kitaplarda kalan kavramlardan ibaret olmadığını; insanın karşısındakini nasıl gördüğünde ve ona nasıl davrandığında anlam kazandığını öğrendik. İnsan........

© Analiz