Aslında bu yazının başlığını düşünürken aklıma şöyle bir soru geldi:

İnsanı olmayanlar mı daha çok üzer, yoksa var olup da beklediğimiz gibi olmayanlar mı?

Çünkü olmayan bir şeyin yokluğuna zamanla alışıyoruz. Ama “var” bildiğimiz birinin aslında yanımızda olmadığını görmek insana daha ağır geliyor.

Bir dostunuz vardır mesela. Yıllardır tanırsınız. Bir gün gerçekten ihtiyacınız olur, yanınızda göremezsiniz.

Bir eşiniz vardır. Aynı evin içindesinizdir ama en yalnız hissettiğiniz yer yine o evdir.

Birine çok güvenirsiniz. “Herkes yapar ama o yapmaz” dersiniz. Sonra bir bakarsınız, tam da yapmaz dediğiniz şeyi ondan görmüşsünüz.

İşte hayal kırıklığı biraz böyle bir duygu.

Yaşadığımız olaydan çok, beklediğimizle bulduğumuz arasındaki fark canımızı acıtıyor.

Danışanlarımdan zaman zaman şu cümleyi duyarım:

“Hocam, ondan hiç beklemezdim.”

Aslında hayal kırıklığının özeti biraz da bu cümlenin içinde saklıdır.

Demek ki zihnimizde o insana ait bir yer, bir anlam, belki de bir rol oluşturmuşuz.

Ben onun için önemliyim.

Sonra hayat bize her zaman istediğimiz cevabı vermiyor.

Burada çok kullanılan bir söz vardır: “Kimseden hiçbir şey beklemeyeceksin.”

Ben buna pek katılmıyorum.

İnsan insandan bir şey bekler.

Sevdiğinizden sevgi, dostunuzdan........

© Analiz