menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Adana, safi sırçadan bir şehir: Kültür Yolu’nun son durağı

25 0
08.11.2026

“Bir şehir var, Adana şehri. Safi sırçadan, tiril tiril yanar gece gündüz. Aynen güneş gibi.”

— Yaşar Kemal, İnce Memed

Yaşar Kemal, İnce Memed’de Adana’yı Dursun’un ağzından böyle anlatır. Dağ köylüsünün gözünde Adana, gece gündüz ışıl ışıl yanan, insanı kendine çeken bir umut şehridir.

Bu kez ben o ışığın içindeyim; hem Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın altıncısını düzenlediği Türkiye Kültür Yolu Festivali’nin davetlisi olarak hem de memleketine dönen biri olarak.

Festival, Orhan Kemal’in öykülerinden tanıdığımız o dünyanın tam ortasında açıldı: Yapımı 1900’lü yıllara uzanan eski mensucat fabrikasının, bugünkü Adana Müze Kompleksi’nin bahçesinde. Gazetecilerden ünlü şeflere, şehit ailelerinden kentin önde gelenlerine uzanan kalabalık bir açılıştı. Alan özenle hazırlanmış, Adana’nın kendine has dokusunu yansıtan bir kurulum yapılmıştı.

Protokolsüz bir açılış

Açılış konuşmasını yapan Kültür ve Turizm Bakan Yardımcısı Gökhan Yazgı’da gözüme takılan ilk şey sıcaklığı oldu. Alana son derece samimi girdi. Protokolün o alışılmış soğukluğu, rahatsız edici mesafesi yoktu. Herkesle kucaklaştı, sohbet etti.

Açılışın bana göre en güzel anı ise kürsüde değil, kürsünün hemen yanında yaşandı. Yöresel kıyafetleriyle festivale renk katan Down sendromlu gençler, Bakan Yardımcısı Yazgı’nın etrafını sardı. Yazgı onlarla aceleyle bir fotoğraf verip geçmedi. Gençlerden Kemal’in omzuna kolunu attı, eğildi ve anlattıklarını dikkatle dinledi. Kemal elini açmış, bir şeyler anlatıyordu; Yazgı ise sanki o an orada ondan başka kimse yokmuş gibi dinliyordu.

Sohbet bitince Kemal bu kez bize döndü. Tek tek hepimizin yanına gelip elimizi sıktı, her birimize “Hoş geldiniz” dedi. O an anladım: Festivalin asıl ev sahibi oydu. Adana misafirperverliğinin en içten halini protokolden değil, Kemal’den gördük.

Bu sahne bana şunu düşündürdü: Kültür yalnızca sahnede olanların değil, herkesin. Engelli bireylerin protokolün kenarında değil, tam ortasında, fotoğrafın merkezinde durduğu bir festival, kapsayıcılık üzerine yapılacak bütün konuşmalardan daha çok şey söylüyor. Görünür olmak, dinlenmek, ciddiye alınmak... Down sendromlu gençlerin ve ailelerinin en çok ihtiyaç duyduğu şey belki de tam olarak bu. O birkaç dakikalık sohbet, bana bu festivalin asıl........

© Yeniçağ