Bir toplumun geleceğini anlamak istiyorsanız, çocuklarına değil; çocuk yetiştirme biçimine bakın.Çünkü çocuk sadece büyütülmez. Aynı zamanda anne-babanın korkularıyla, toplumun dayatmalarıyla ve çağın görünmez telkinleriyle şekillenir.Bugün özellikle otuz beş–kırk yaş arası anne-babaların omzunda görünmeyen bir yük var. Onlar yalnızca çocuk büyütmüyor; aynı zamanda modern dünyanın vicdan baskısıyla mücadele ediyor.Bir yere baksanız aynı nasihatler:“Çocuğunuza asla bağırmayın.” “Her zaman sakin olun.” “Onun travmalarını düşünün.” “Öfkenizi belli etmeyin.”Elbette çocuk güzel sözü hak eder. Elbette merhamet bir evin rahmetidir. Fakat modern çağ bazen öyle bir ebeveynlik anlatısı kuruyor ki, anne-babaya insan olduğunu unutturuyor.Oysa insan yorulur.Sabah işe gider. Borç düşünür. Geçim derdi taşır. Bazen kırılır. Bazen tükenir.Ve evet… bazen sesini yükseltir.Burada savunulan şey öfke değildir. Ama insan tabiatını yok sayan steril ebeveynlik anlayışı da hayatın hakikatine uymaz.Bir çocuğun ihtiyacı kusursuz anne-baba........

© Yeni Meram