(Petek Erk Uğural, geçtiğimiz gün kaybettiği sevgili anneannesi Pervin Çolak’ın ardından, yürekten gelen yazısıyla herkesi duygulandırdı… Petek Erk Uğural’ın bu vefa dolu değerli yazısını iktibas ederken, onun ve ailesinin acısını paylaşır, başsağlığı dileriz… S.U.)

Ölüm sırasının adaletsizliği net. İtiraf etmesi zor olan, bunu sevdiğini kaybedince teselli olarak kullanmanın imkansızlığı.

Anneanneciğim Pervin Çolak örnek bir insandı.

İnancına kendi şartlarında bağlı, modern, düşünen, kendi değer yargıları ve mantığıyla yaşayan ve her koşulda doğrularının izinde giden bir çizgisi vardı.

“KARIŞTIĞI HERKESE ANALIK YAPARDI…”

Anaçtı; sadece ailesine değil, tanıştığı/karşılaştığı, kendi deyimiyle "karıştığı" herkese analık yapardı. Sadece aile değil, hastanede oda arkadaşı olan insanlardan uçakta yan yana oturduğu insanlara, bankadaki veznedarlardan 60 sene önceki komşularına kadar herkes mutlaka ziyaretine gelir, bayramın ilk günü sabah 8'de başlayan ziyaretçiler bayram bittikten sonraki günlerde bile devam ederdi. Hepsini teker teker dinler, muhtemelen kendi konuşmasıyla biraz fazla bastırır ama hal hatırlarını öğrenmeyi çok önemserdi.

Çalışkan, zeki, başına buyruk, kıvrak ve pratik zekalı, yoktan var eden, aklına yatmayan birşeyi hayatta yapmayan, inatçı, düşünceli, disiplinli, sert ama sevecendi.

"E domuz damarım var be Petek, basmasınlar".

Hem korkunç bir cadıydı, hem de güvenli bir liman.

"Ha, doğruya doğru, yannışısam söyle..."

Bir göz devirmesiyle herkesi hizaya getirip dünyayı yönetebilecek kapasitesi, bir çift sözüyle karşısındakinin hayatının yönünü değişecek kudreti vardı.

Herkese samimi yaklaşırdı ama çizgisine dokunan ters bir durumda gözünün yaşına bakmadan birini tamamen silebilirdi.

KENDİ NESLİNİN MODERN KADINIYDI…

Kadınların çalışmamasına, araba sürmemesine, bağımsızca gelir sahibi olmamasına tahammül edemezdi, anlamazdı, kızardı. Kendi nesilinin örnek ve modern kadınıydı.

Söze "Siz okumuş insansınız annem, ben cahil kadınım, ama..." diye başlayıp ilkokul eğitimiyle öyle bir yorum/tespit söylerdi ki, en okumuşu bile cebinden çıkarırdı.

AynI anda on işi çekip çevirirdi.

Çok zor şartlardan geçip, umudunu hiç kırmayıp, dedemle birlikte canlarını dişlerine takarak çalışıp yoktan hayat var etmişlerdi. Resmen küllerinden yeniden doğmuşlardı- hem kendileri, hem çocukları hem de biz torunları için.

"Helal olsun annem..."

HATIRLI OLMAK YAŞAM BİÇİMİYDİ…

Etrafında pervane 3 çocuk, 8 torun, 9 torun çocuğu gördü.

"Çocuk güzel, torun daha da güzel, ama torun çocuğunun güzelliğini anlatmam mümkün değil annem, Allah size da kısmet etsin..."

Sosyal insandı, atılıp marketten yoğurt alacağını söylediğinde bilirdik ki en az iki iş daha halledecek, mutlaka birilerine "bir laaaasecik uğrayıp" bir de kahvecik içecekti. Hatırlı olmak yaşam biçimiydi.

HERŞEYİ UNUTTU, İYİ İNSAN OLDUĞUNU UNUTMADI…

Covid sebebiyle sosyal hayatını kaybetti önce.

Sonra dedeciğimi kaybettik.

Sonra ehliyetini sakladık (arada (bildiğimiz kadarıyla bir kere) arabayı kaçırdı, çarptı, anahtarı sakladık).

Sonra Alzheimer oldu ve bir insanın resmen nasıl aklının başından alınabileceğini gün gün yaşadık. En istemediği şekilde geçirdi son yıllarını- sürekli birilerinin bakımına muhtaç, bağımsız ve sosyal hayatcığından millerce uzak, kimseyi bilmez ve tanımaz, kendi deyimiyle "işe yaramaz" halde.

"Yük olmayım be Petek, çekmeyim, size da çekdirtmeyim".

Alzheimer'in tüm semptomlarıyla tanıştık tek tek. Herşeyi unuttu, ama iyi bir insan olduğunu unutmadı, sevgisini ve ne kadar müteşekkir olduğunu hiç unutmadı.

Son anına kadar teşekkür etti, her yanına yaklaştığımızda bizi son enerji kırıntıcıklarını kullanarak uzanıp öptü. İki yanaktan da.

"Hatırlamadım ama buracığımdasınız annem, hissederim, galbimin tam içindesiniz" derdi tanımakta zorlandığı zamanlarda bile.

Benim için hep bir anneydi, kraliçeydi, güvenlik sabitiydi... ve insan sevdiğinin ölümüne ne kadar hazırlıklı olursa olsun, yine de hazırlıksız yakalanıyor...

Hoşçakal Hanım. Toprağın bol olsun,........

© Yeni Düzen