Onunla, 2009’un Ağustos ayında tanışmıştık. Basın Müşaviri olarak göreve başladığım Öz Orman-İş Sendikası’nda… Yaklaşık 12 sene teşrik-i mesaide bulunduk.

Sendikanın Teşkilattan Sorumlu Genel Başkan Yardımcısıydı. Kısa zaman sonra, aynı ülkünün yolcusu olduğumuzu öğrendik. Yalnız, aramızda biraz fark vardı. Bu fakir, daha ziyade ‘uyumlu’ bir yolculuğu öncelerken, Zeki Sungur Kızılkaya daha ‘protest’ bir kişiliğe sahipti.

1962’de, Yozgat'ın Sorgun ilçesine bağlı Büyükeynelli köyünde bu dünyaya ‘merhaba’ demişti. Bizden 4 yaş büyük olması, onun 12 Eylül öncesindeki kaos dönemine yakalanmasını sağlamıştı. Tabi, aynı zamanda 12 Eylül rejiminin zulüm ve işkencelerine de…

Cuntanın ‘zulümde denge’ adaletinin gadrini, ayrıntılarını kendisinden dinleme fırsatı bulamadığımız mahpusluk hayatında deneyimlemişti. Kaç yıl ‘dam’da kaldığını ben sormadım, o da söylemedi.

Fırtınalı geçen yılların ardından, 1997’de Yozgat Orman İşletme Müdürlüğü’nde kadrolu işçi olarak çalışmaya başladı.

Hak-İş Konfederasyonu’na bağlı Öz Orman-İş Sendikası’nın kuruluşuna öncülük edenlerdendi. 2007’de sendikanın Teşkilattan Sorumlu Genel Başkan Yardımcılığı görevine seçildi. Dünya sürgününü tamamlayıncaya kadar da........

© Yeni Ankara