Size yıllar öncesinden kalma iki anımı anlatacağım, 1988 ve 89 yıllarından. İlki Kasım 1988’de yaşandı. O zamanki adı ile Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası’nda Galatasaray, 3-0 mağlup olduğu ilk maçın ardından İsviçre temsilcisi Neuchâtel Xamax’ı İstanbul’da 5-0 yenerek elemişti. Ben de o zaman Ankara Üniversitesi Eczacılık Fakültesinde öğrenci idim.

O gün bir laboratuvar dersinde olmamız gerekiyordu ve o derslerde devamsızlık yapmak pek mümkün olmadığından Galatasaraylı arkadaşlar da biz de dersteydik. Beşiktaş taraftarı bir görevli abimiz de bizlere numuneler konusunda yardım ediyordu. Bir ara fısıltıyla “3-0 öndeyiz.” dedi ve o andan itibaren ders ile öğrenciler arasındaki ilişki neredeyse tam olarak koptu. Maçı takip edemesek de binanın camlarına çıkıp gelen seslerden gidişatı anlayabiliyorduk. Galatasaray maçı 5-0 kazanıp Xamax’ı elediğinde ise istisnasız futbolla ilgili ya da ilgisiz herkes mutluydu. Çünkü konu ne futboldu ne de Galatasaray. Konu bir millî başarı idi hemen herkes için.

Aradan çok zaman geçmedi. Aynı sezon Mayıs 1989’da o zamanki adı Türkiye Kupası olan turnuvanın rövanş maçı oynanıyordu. Kadıköy’deki ilk maç 2-2 bitmişti. Ali Sami Yen’deki maçın ilk yarısında ise Galatasaray 3-0 önde idi. 3 golü de Tanju Çolak atmıştı. O an neler hissettiğimi size anlatamam. Fenerbahçeli arkadaşları çoğu seyredebildiğimiz o maçın devre arasında ekrandan uzaklaşmışlardı. Sonra ikinci yarıda Aykut Kocaman ve Hasan Vezir’in 3 golü ile geri dönmüştük ve o maç 4-3 biterek tarihe geçmişti. Sonraki gün çıkan gazetelerin manşetlerini de tek tek hatırlıyorum. O zamanlar gazeteler vardı çünkü; bir gün sonra okunurdu olan biten.

O zamanlar golleri de Türk futbolcular atıyordu zaten, yabancı kısıtlaması da vardı. Ama bugün konumuz bunlar değil.

Galatasaray ile........

© Yeni Ankara