Bundan yıllar önceydi…

Mersin Mut’tan bir yönetici adayı genç çıkageldi. Bir hafta boyunca yanımda kalacak, yöneticilik stajı yapacaktı.

Sabah almaya gittiğimde karşımdaki manzara hâlâ dün gibi aklımda:

Takım elbisesini giymiş, tıraşını olmuş, bluetooth kulaklığı kulağında… Jilet gibi bir genç.

Ama asıl dikkat çeken ne kıyafeti ne de duruşuydu; gözleriydi… Işıl ışıl, umut dolu, saygı dolu.

Halil Uçar öğretmenle bir hafta boyunca birlikte çalıştık.

İzledi, gözlemledi, sordu, düşündü.

Sonra memleketine döndü.

Ve çalışmaya başladı…

Öyle güzel işler yaptı ki, “bu kadar da olmaz” dediğimiz her noktada bir adım daha ileri gitti. Ama asıl hikâye şimdi başlıyor.

Bugün o genç, sırtına ekipmanını alıp köy köy geziyor.

Drone’u omzunda, kamerası elinde…

Yolları, insanları, hayatı kaydediyor.

Ama aslında yaptığı şey sadece çekim değil.

O; Anadolu’yu anlatıyor.

Unutulmuş olanı hatırlatıyor.

Görmezden gelineni görünür kılıyor.

Köy kahvelerinde oturuyor, insanlarla sohbet ediyor.

Gülüyorlar, anlatıyorlar, yaşıyorlar…

Ve biz, ekran başında o doğallığın içine çekiliyoruz.

Çünkü orada kurgu yok.

Bugün “Türkiye’yi anlatıyoruz” iddiasıyla önümüze konulan dizilerin aksine…

Yapay ilişkilerin, abartılmış dramların, kimliksizleştirilmiş karakterlerin uzağında bir gerçeklik var onun işinde.

Ekran sektörünün; para uğruna, ideolojiler uğruna, insanı köklerinden koparan, onu tüketen ve tükettiren kurgularına inat…

O, bize bizi anlatıyor.

Ve belki de en önemlisi; bizi, kendimizle yeniden buluşturuyor.

Sen sadece görüntü çekmiyorsun.

Bir hafıza inşa ediyorsun.

Bir farkındalık oluşturuyorsun.

Bu toprakların hâlâ ne kadar güzel, ne kadar samimi ve ne kadar “biz” olduğunu hatırlatıyorsun.

Ve o yol, seni her zaman hakikatin peşinde yürütmeye devam etsin.

Çünkü bu ülkenin, senin gibi anlatıcılara ihtiyacı var.

© Yeni Ankara