Bundan yıllar önceydi…

Mersin Mut’tan bir yönetici adayı genç çıkageldi. Bir hafta boyunca yanımda kalacak, yöneticilik stajı yapacaktı.

Sabah almaya gittiğimde karşımdaki manzara hâlâ dün gibi aklımda:

Takım elbisesini giymiş, tıraşını olmuş, bluetooth kulaklığı kulağında… Jilet gibi bir genç.

Ama asıl dikkat çeken ne kıyafeti ne de duruşuydu; gözleriydi… Işıl ışıl, umut dolu, saygı dolu.

Halil Uçar öğretmenle bir hafta boyunca birlikte çalıştık.

İzledi, gözlemledi, sordu, düşündü.

Sonra memleketine döndü.

Ve çalışmaya başladı…

Öyle güzel işler yaptı ki, “bu kadar da olmaz” dediğimiz her........

© Yeni Ankara