Mülkü, aileyi ve insanı ayakta tutan akıl ile geleceğin modelini kurmak konulu yazımızdan bir bölüm daha sizinle paylaşmak istedim. Konu ara başlığım ise yalnızlaşma...

Bizim Ahilik kültürümüzde ve geleneksel aile yapımızda çocuk; geniş ailenin irfanı şefkati, zanaatı ve mahalle ikliminin koruyucu gözetimiyle büyürdü. Ahlak, hürmet ve pratik yetenekler doğrudan hayatın içinde, kulaktan kulağa ve elden ele aktarılardı. Bugün çocuk; genellikle apartman dairelerinde, iki çalışanın (ebeveynin) yorgun akşamlarına ve onları da bir bakıma kendine esir eden dijital ekranların uyuşturan etkisine terk edilmiştir.

Modernitenin bir "özgürleşme" gibi sunduğu "çekirdek aile" modeli ise, insanı geleneksel bağlarından, akrabalık hukukundan ve nesiller arası tecrübe aktarımından koparan radikal bir yalnızlaştırmadır.

Geniş ailenin ve mahalle ikliminin çöküşüyle birlikte, duygusal ve ahlaki korumadan yoksun kalan çocuk, küresel kültürün tüm tahribatına açık hâle gelmiştir.

Asırlardır aynı beldede doğup vefat eden, toprağını, komşuluğunu ve mülkünü dededen toruna devreden aileler, hızlı ve plansız kentleşmeyle büyükşehirlerin çeperlerine sürüklenmiştir. Varoşlara ve gecekondulara yığılan bu kitleler hem köyün koruyucu dayanışma ağını hem de kentin nitelikli hayat imkânlarını kaybetmiştir.

Dededen kalan arazisini ve ocağını terk edip büyükşehirde kiracı veya niteliksiz işçi konumuna düşen insan, ekonomik emniyetini yitirmiştir. Güvensizleşen birey, yalnızlaşarak çekirdek aile kabuğuna çekilmiş; geçmişin asırlık birikimi bir kuşakta........

© Türkiye