“Eğitim sadece bilgi aktarımı olsaydı, insanı rahatlıkla makinelere emanet edebilirdik...”

Hatırama bugün de devam ediyorum...

Sınıfta ders devam ediyordu... O kalabalık sınıfta benim içimde her şey durmuştu. Annem ölmüştü benim... Artık annemsizdi dünya...

Ah hocam... Beni o hâlimde gördü... Yanıma gelip oturmadı, dersi de kesmedi. Sınıfın düzenini de bozmadı. İkaz da etmedi... Sınıfta durumumu bilen tek kişi oydu. O gün o derse kayıtsızlığımı ve hâlimi saygısızlık olarak görmedi... Çünkü o an derse değil hayata tutunmaya çalıştığımı bir öğretmen bir eğitimci ruhuyla fark etmişti...

Beni ağaçların altında da gördü. Kitabımı yastık yapıp bankın üzerinde uyuduğumu da... Tembelliği değil, yorgunluğu değil; kalbimdeki hüzün hâlini görüyordu. Belki dersten geçmeyi hak etmiyordum. Ama o canım öğretmenim, sadece beni........

© Türkiye